Buradasınız
6 Şubat Depremlerinin Birinci Yılı: Asrın Kötülüğünü Unutma, Unutturma!
![](https://uidder.org/sites/all/modules/lazyloader/image_placeholder.gif)
6 Şubat 2023… 11 ili etkileyen, büyük bir yıkıma ve yüz binden fazla insanın ölümüne yol açan iki büyük depremin yaşandığı bu tarih, mıh gibi kazındı hafızalarımıza… 6 Şubat sabahı, enkaz altından yükselen yardım çığlıklarının, sevdiklerini kurtarmak için çaresizce çırpınan insanların “devlet nerede” haykırışlarının ölüm sessizliğine terk edilen sokaklardaki yankısı unutulmayacak. Terk edilmişliği, çaresizliği yaşayan milyonlarca insan, yüreklerine işleyen Şubat ayazını hep içi titreyerek hatırlayacak. Egemenlerin “asrın felaketi” dedikleri bu depremler, tam da o egemenler yıkımın asıl nedeni oldukları için toplumun hafızasında “asrın kötülüğü” olarak yer etti ve öyle kalacak.
6 Şubat depremlerinin ardından milyonlarca insan başka şehirlere göç etmek zorunda kaldı, milyonlarca çocuk eğitimine devam edemedi, binlerce insan uzuvlarını kaybettiği için engelli kaldı. Geçen bir yılda ne deprem bölgesindeki sorunlar çözüldü ne de bir doğa olayının felakete dönüşmesine sebep olan sorumlular hesap verdi. Hesap vermek bir yana sorumluluk alanlarında olan konularda bile kıllarını kıpırdatmadılar. Kayıplarını ve ölülerini bulamayan binlerce insanın Mecliste deprem kayıpları için araştırma komisyonu kurulması talebi reddedildi. Sağlık Bakanlığı deprem sonrası kaç kişinin engelli kaldığına ilişkin soruyu yanıtsız bıraktı. Deprem anında yıkılan bina sayısı bile 37 bin olmasına rağmen 53 bin insanın hayatını kaybettiği açıklandı, gerçek sayı gizlendi, gizleniyor.
Depremlerin ardından ilk üç gün yetkili ve sorumlu devlet kurumlarının ortalıkta olmaması, arama kurtarma çalışmalarının başlatılmaması kurtarılabilecek binlerce insanın enkaz altından çıkarılamayarak hayatını kaybetmesine neden oldu. Hastanelerin yıkılması, sağlık hizmetinin koordine edilememesi nedeniyle ilk müdahaleleri yapılamayan binlerce insan ise ya hayatını kaybetti ya da sakat kaldı. Kuşkusuz asrın kötülüğünün en acı verici kısmı can kayıplarıydı. Ama kötülükler bununla sınırlı kalmadı. Deprem bölgesine götürülecek yardımları organize edemeyen devlet, gönüllülerin, sosyalistlerin, sendikaların, emek örgütlerinin, siyasi partilerin yardımlarını da baltalamaya çalıştı. Depremin şokunu üzerinden atamamış, yakınlarını kaybetmiş insanların en temel fiziksel ihtiyaçları dahi karşılanmayarak acılarını yaşamalarına bile izin verilmedi. “Devlet nerede” diye soranlar tehdit edildi, Kızılay çadır vermek yerine çadır sattı, AFAD ekipleri gönüllülerin kurtarma çalışmalarına çökerek reklam yaptı, medya sansürlendi, insanların yardım isteme kanallarından biri olan Twitter yasaklandı, iş makineleri insanları kurtarmak yerine bankaların kasalarını çıkardı…
Ama kötülükler bununla da bitmedi. Enkaz altında halen insanlar varken ihaleleri yandaş şirketlere dağıtan iktidar apar topar enkaz kaldırma çalışmalarını başlattı. Başta asbest olmak üzere pek çok zararlı kimyasal içeren molozlar tarım arazilerine, sulak alanlara, zeytinliklere, yaşam alanlarının yakınına döküldü. Daha önce yapılaşmaya uygun olmadığı için inşaat izni verilmeyen alanlar inşaat şirketlerine açıldı. Rant hesabıyla ellerini ovuşturan inşaat şirketleri emekçilerin el konulan tarım arazilerine, zeytinliklerine, ormanlık alanlara kepçelerini soktular. Ne bölge halkının ne yer bilimcilerin ne de meslek örgütlerinin fikrini, onayını alma ihtiyacı duymadılar. Ranttan gözü dönmüş yandaş şirketler akbaba misali bölgeye üşüşmesine rağmen bir yılın sonunda tamamlanan konut sayısı çok yetersiz. Siyasi iktidar depremin ardından toplam 650 bin konut inşa edileceğini, bunun da 319 bininin bir yıl içinde teslim edileceğini söylemişti. Bugün gelinen noktada yüzde 70’i tamamlanmış 25 bin konut bulunuyor. Yani vaat edilenin yalnızca yüzde 8’i…
Deprem bölgesinde yaşam savaşı sürüyor
Konteynırlarda, hasarlı evlerde, çadırlarda kalan yüz binlerce insan ise barınma, beslenme, hijyen, alt yapı sorunlarıyla boğuşmaya devam ediyor. Her yağmur yağdığında konteynırları su basıyor, yollar çamur içinde kalıyor, sık sık elektrik kesintileri yaşandığı için ısınma sorunu çözülemiyor, içme suyu bulunamıyor, musluklardan kurtlu sular akıyor… Kaldıkları konteynırlar okullara uzak olduğu için aileler çocuklarını okula göndermekte zorlanıyorlar. Evleri hasar gören ailelere ilk okuma tarihi 6 Şubat 2023 olan 11 aylık binlerce liralık elektrik faturaları gönderiliyor. Binlerce ailenin geçim kaynağı olan narenciyeye asbestli olduğu iddiasıyla maliyetinin altında fiyat veriliyor, meyveler dallarında çürüyor. Keza bir başka önemli geçim kaynağı olan zeytinliklere de el konuluyor. Şu ana kadar on binlerce zeytin ağacı kesildi, daha da kesileceği belirtiliyor.
Başta depremden en çok etkilenen kent olan Hatay halkı olmak üzere depremzede emekçiler bir yıldır cehennemi yaşıyor. Buna karşın depremlerin yarattığı yıkımdan, devam eden sorunlardan, depremzedelerin yaşadığı eziyetten sorumlu olan iktidar sahipleri zerre kadar vicdan duyguları olmadığını her fırsatta ortaya koyuyorlar. Nitekim 4 Şubatta Hatay’a giden Erdoğan, hem kenti bilerek kendi kaderine terk ettiklerini itiraf ettiği hem de Hatay halkını açıkça tehdit ettiği şu sözleri sarf etti: “Merkezi yönetimle yerel yönetim el ele vermezse, dayanışma halinde olmazsa o şehre herhangi bir şey gelmez. Hatay’a geldi mi? Şu anda Hatay garip kaldı, mahzun kaldı.” Yani hesap vermesi gerekenler hesap soruyor, tehdit ediyor. Türkiye tarihinin en yıkıcı depremlerinin yıldönümüne iki gün kala ve depremlerin en çok etkilediği kentte, açıkça tehdit içeren bu sözleri sarf edecek rahatlığı ve pervasızlığı nereden buluyor iktidar sahipleri?
Çünkü hesap verme korkusu duymuyorlar, çünkü hesap sorabilecek örgütlü bir güç karşılarında yok. 6 Şubat depremlerinin birinci yılında görmemiz ve sorgulamamız gereken gerçek budur. Biz 6 Şubat felaketini yaşadıysak bunun nedeni 1999 depremlerinin hesabının sorulamamasıydı. Soma’nın, Ermenek’in, Amasra’nın ve daha nice işçi katliamının hesabının sorulamamasıydı. Bugün sorumlular mağdurlardan hesap soruyorsa, tehditler savuruyorsa bunun nedeni geçtiğimiz bir yıl boyunca 6 Şubat’ın hesabını soramayışımızdır. İktidar sahiplerinden belediyelere, müteahhitlerden yetkili devlet kurumlarına en yukarıdan en aşağıya kimsenin hesap vermeyişidir.
İşçi Dayanışması’nın 190. sayısının başyazısında bu durumun ortaya çıkardığı sorunlar şöyle ifade ediliyor: “Asıl sorumlunun hiçbir sorumluluğu olmayandan hesap sorduğu, suçlunun mağdura tehditler savurduğu, güçlünün haklıyı susturduğu bir toplum sağlıklı bir toplum olabilir mi? Kötülüğün ve zulmün hesabının sorulamadığı bir toplum ileriye doğru yol alabilir mi? Böyle bir toplumda insanların adalet, huzur, esenlik beklentileri karşılanabilir mi? Bizi daha iyi bir geleceğin beklediğine dair umutlar filizlenebilir mi? İşte bugün Türkiye’de toplumu saran kasvetin nedeni tam da burada aranmalıdır. Fakat bilelim ki biz harekete geçmezsek egemenlerin toplumu sürüklediği bu zehirli atmosfer dağılmaz, bu hastalıklı durum devam eder. Ödediğimiz bedeller daha da ağırlaşır. Demokratik hak ve özgürlükleri talep etmek bir yana sözü bile edilemez hale gelir. Ekmeğimiz daha da küçülür. Çalışma ve yaşam koşullarımız daha da zorlaşır. Enkaz altında kalmaya devam ederiz.”
Evet, görmemiz gereken gerçek budur. İşçi ve emekçiler olarak hesabını soramadığımız her kötülük başımıza gelecek yeni felaketlerin zeminini hazırlar. İşte bunun için birlik olmak ve örgütlenmek zorundayız. Siyasi iktidarın her fırsatta yapay kutuplaştırmayı körükleyerek birlik olmamızın önüne geçmesine, yaşadığımız ortak acıları unutturmasına izin vermeyelim. Unutmayalım; kapitalizm öldürür, örgütlülük yaşatır!
- Ukrayna Savaşının İkinci Yılı: Ukrayna’dan Gazze’ye Emperyalist Savaşa Hayır!
- Emekçi Kadınlarız, 8 Mart Ruhuyla Birleşiyoruz!
- 6 Şubat Depremlerinin Birinci Yılı: Asrın Kötülüğünü Unutma, Unutturma!
- Gazze’de Savaş Büyüyerek Devam Ediyor
- Filistin ve Ortadoğu’da Yangın Büyüyor
- Oylar Emek ve Özgürlük İttifakı Partilerine!
- Ülkeyi Enkaz Yığınına Çeviren Yağmacı Düzene Artık Yeter!
- İşçi Sınıfı 1 Mayıs’ta Asrın Kötülüğüne ve Yağmacı Enkaz Düzenine “Artık Yeter” Diyecek!
- Felaket Göz Göre Göre Geldi: Depremzedeler İçin Tüm Olanaklar Seferber Edilsin!
- Asgari Ücret Görüşmeleri Algı Oyunlarıyla Başladı
- UİD-DER Kadın Komitesi: Kadına Yönelik Şiddetin Kaynağı Kapitalizmdir!
- Savaş Emekçiler İçin Yıkım Demektir! Savaşa Hayır!
- Şimdi Birlik ve Mücadele Zamanı!
- UİD-DER Kadın Komitesi: 1 Mayıs’ta Birlik, Dayanışma ve Coşkumuzla UİD-DER Kortejinde Buluşalım!
- Birlik ve Dayanışma İçinde 1 Mayıs’a!
- İşçi Sınıfının Tek Güvencesi Örgütlü Gücüdür!
- UİD-DER Kadın Komitesi: Emeğin Mücadelesi Emekçi Kadınlarla Büyüyor!
- Asgari Ücret Dört Kişilik Ailenin İhtiyaçlarına Göre Hesaplansın!
- Geleceğini Arayan Gençlik: Yarınlar İçin Mücadele Edelim!
- Sömürüye, Baskı ve Zorbalığa Karşı Gücümüzü Birleştirelim!
- 1999’dan Bugüne Önlem Yok, Adalet Yok!
- Toplu Konut Değil, Toplu Mezar!
- Patronlara Yeni Teşvikler, Emekçilere Derinleşen Yıkım
- Felaketlerden Dayanışmayla Kurtuluruz
- Avcılar’da 6 Şubat Depremleri Anması
- Beşiktaş’ta 6 Şubat Anması: Unutmadık!
- Depremin Yıldönümünde Yükselen Sesler: Unutmak, Affetmek Yok!
- Hesap Sormazsak Aynı Acıları Yaşamaya Mahkûmuz!
- 6 Şubat 2023’ün Ardından
- 6 Şubat Depremlerinin Birinci Yılı: Asrın Kötülüğünü Unutma, Unutturma!
- Japonya’da Depremler Can Aldı
- 17 Ağustostan 6 Şubata: Bu Sesi Duyan Yok!
- Depremi Yaşadık, Cehennemi Yaşıyoruz!
- Samandağ Halkı: “Deprem Öldürmedi Asbestle Öldürecekler!”
- “Devlet Baba” Kime Hizmet Ediyor?
- Kader Değil Felaket!
- Boşaltılan Yurtlar ve Büyüyen Sorunlar!
- Depremin 40. Gününde İstanbul Emek Barış Demokrasi Güçlerinden Anma Eylemi
- Samandağ Dayanışması Su Sorununa ve Salgın Riskine Dikkat Çekti
- Samandağ Dayanışma Koordinasyonu: Dayanışma Yaşatır!
- Dayanışmamızı Yok Etmek İsteyenlere İnat, Buradayız!
- “Ah” Etmeyelim, Birbirimize Bir Söz Verelim
- Felaketlerden Dayanışmayla Kurtuluruz
- Unutma, Örgütlen, Hesap Sor!
- Depremin Yıldönümünde Yükselen Sesler: Unutmak, Affetmek Yok!
- Hesap Sormazsak Aynı Acıları Yaşamaya Mahkûmuz!
- 6 Şubat 2023’ün Ardından
- 6 Şubat Depremlerinin Birinci Yılı: Asrın Kötülüğünü Unutma, Unutturma!
- Malatyalı Kadın Tekstil İşçisi İle Deprem ve Kadın İşçiler Üzerine Söyleşi
- “Depremin Yaraları Sarılıyor” mu?
- Depremi Yaşadık, Cehennemi Yaşıyoruz!
- 6 Şubat, UİD-DER’le Tanışmam ve Sonrası
- “Bu Yaş Bu Çimeni Büyütür!”
- Gitmedik, Buradayız, Direniyoruz!
- Saraylıların İç Burukluğu!
- 1 Mayıs’ta Buluşalım Depremin Hesabını Soralım!
- Sahte Temel Atma Törenleri Neyin Acizliği?
- Kader Değil Felaket!
- Ben Hatay’dan Güneş
- Gösteriş İçin Değil Depremzedeler İçin!
Son Eklenenler
- Hayat pahalılığı, yüksek enflasyon, reel ücretlerin düşmesi işçilerin yaşamını her geçen gün daha da zorlaştırıyor. Siyasi iktidarın ekonomik yıkımın faturasını işçi ve emekçilere kesen ekonomi programları ise sorunlarımızı katlanarak büyütüyor. Bu...
- İstanbul Büyükşehir Belediyesine bağlı İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi (İSKİ), geçtiğimiz haftalarda bir açıklama yaptı. Hem su sarfiyatını azaltacak hem de aile bütçesine katkı sağlayacak tasarruf önerilerini sıraladı. Aşırı kurak bir dönem...
- Tuzla Kimyacılar Sanayi Sitesinde bulunan, Selüloz-İş Sendikasının örgütlendiği MKB Rondo grevinin 11. gününde, UİD-DER coşkulu bir dayanışma ziyareti gerçekleştirdi. “İşçiler Boyun Eğmiyor Mücadele Ediyor” pankartı taşıyan UİD-DER’li işçiler, “...
- Yüzyıllar evvel yaşamış bir Alman filozof, şöyle demişti: “Sarayda yaşayan başka, kulübede yaşayan başka düşünür.” Bu sözler zenginlerle yoksulların dünyasının, düşünce ve hareket tarzlarının birbirinden çok farklı olduğunu anlatır. İnsanlar bu...
- Yeni eğitim yılı başlarken çocuklarımız heyecanlı. Bizlerse düşünceliyiz. Çocukların heveslenip istedikleri rengârenk çantalar, kalemler, defterler ne yazık ki el yakıyor. Daha çocuklarımız okul çantalarını sırtlarına takamadan, bizim sırtımıza okul...
- Bir grup UİD-DER’li işçi olarak Tuzla Kimyacılar Sanayi Sitesindeki MKB Rondo grevini ziyaret ettik. Duymayan işçi kardeşlerimize MKB Rondo grevini duyurmak, grev yerine dayanışmaya davet etmek için bu mektubu yazmak istedik. Grevci işçiler bizi...
- 6 Eylül 2014’te İstanbul Mecidiyeköy’de Torunlar Center inşaatında meydana gelen işçi katliamının üzerinden tam 10 yıl geçti. Asansörün otuz ikinci kattan yere çakılması sonucu 10 işçi feci şekilde can vermişti. İşçiler asansörün bozuk olduğunu...
- İktidarın her türlü desteğini arkasına almanın rahatlığı ve pervasızlığı içindeki sermaye sınıfı insanların üzerine ateş açarak katledecek kadar gemi azıya almış durumda. Bugün doğasını savunduğu için Reşit Kibar’ı katleden, İliç’te işçileri toprak...
- İstatistikler, rakamlar, raporlar Türkiye tarihinin en büyük yoksullaşma dalgasının yaşandığını gösteriyor. Yoksullaşmayı iliklerinde hisseden, hayat pahalılığı, geçim derdi altında ezilen işçi ve emekçiler düze çıkmayı, sorunlarının çözülmesini...
- İşten atma saldırısına, sendika düşmanlığına, kötü çalışma koşullarına, düşük ücretlere karşı Bağımsız Maden-iş Sendikası öncülüğünde direnen Fernas Madencilik işçileri, 4 Eylülde maden önünde aileleriyle birlikte kitlesel bir eylem gerçekleştirdi....
- İsrail devletinin 7 Ekimden bu yana Filistin halkına yönelik sürdürdüğü katliam dünyanın dört bir yanında işçi ve emekçiler tarafından protesto ediliyor, meydanlarda barış talebi yankılanıyor. İşçi ve emekçiler İsrail devletine, savaşı körükleyen...
- Sevgili işçi kardeşlerim, ben de ustalarımızın söylediklerini yani umutlu olmak ve umut tohumları ekmek gerektiğini her daim aklımda tutarım. Bu mektupta sizlerle paylaşacağım hikâye şimdi 23 yaşında olan 2 çocuk annesi genç bir kadının hikâyesi. Bu...
- Fabrikadaki işçi arkadaşlarımızla kimi zaman dışarıda bir araya gelip sohbet ediyoruz. Birlikte bir iş yapmak, buluşmalar, geziler organize etmek bizleri keyiflendiriyor. Fabrikanın stresinden biraz uzaklaşıp birlikte bir şeyler yapmak bizlere iyi...