Navigation

Buradasınız

Metal İşçisi Unutmayacak!

Çalıştığımız fabrika MESS’e bağlı, bizler de Türk Metal Sendikasına üye işçiler olduğumuz için bilfiil sürecin içerisinde olduk. Son iki ay içinde bayağı umutlandık, sonunda ise umudumuz kırıldı. Mektubumuzu okuyanlar “Türk Metal sarı sendikası ne zaman işçilerin yüzünü güldürmüş ki, sizler fazladan ümitleniyorsunuz?” diye düşünebilir. Fakat yıllardır üyesi olduğu sendikayı çok iyi tanıyan bizler, bu toplu iş sözleşmesi sürecinde sendikamız Türk Metal’in aldığı tutuma şaşırmadık. Türk Metal bekleneni yaptı. Biz Birleşik Metal-İş’in söylediklerine, söyleyip de yapmadıklarına, genel başkanlarının yaptıklarına şaşırdık, hatta moralimiz bozuldu, canımız sıkıldı.

Bizler Kocaeli’de otomotiv yan sanayisi olarak faaliyet gösteren, MESS’e bağlı bir fabrikada, Türk Metal Sendikasına üye işçileriz. Aylardır yüz binlerce metal işçisini, hatta bir bakıma Türkiye’deki bütün işçi kardeşlerimizi ilgilendiren bir toplu iş sözleşmesi sürecini yaşadık.

Çalıştığımız fabrika MESS’e bağlı, bizler de Türk Metal Sendikasına üye işçiler olduğumuz için bilfiil sürecin içerisinde olduk. Son iki ay içinde bayağı umutlandık, sonunda ise umudumuz kırıldı. Mektubumuzu okuyanlar “Türk Metal sarı sendikası ne zaman işçilerin yüzünü güldürmüş ki, sizler fazladan ümitleniyorsunuz?” diye düşünebilir. Fakat yıllardır üyesi olduğu sendikayı çok iyi tanıyan bizler, bu toplu iş sözleşmesi sürecinde sendikamız Türk Metal’in aldığı tutuma şaşırmadık. Türk Metal bekleneni yaptı. Biz Birleşik Metal-İş’in söylediklerine, söyleyip de yapmadıklarına, genel başkanlarının yaptıklarına şaşırdık, hatta moralimiz bozuldu, canımız sıkıldı.

Grup toplu iş sözleşmesi sürecimiz geçtiğimiz yılın Eylül ayında başladı, bu yılın Şubat ayında, son olarak Birleşik Metal-İş’in imzalamasıyla sonuçlandı. Süreç boyunca sermaye örgütü MESS biz işçilere ciddiye dahi alınmayacak sefalet zamları ve başka hak kayıplarını dayattı durdu. Yüz binlerce metal işçisi olarak bizler, fabrikalarda eylemler yaparak MESS’in dayatmalarına boyun eğmeyeceğimizi, sendikalarımızın greve çıkmak konusunda alacağı kararın sonuna kadar arkasında duracağımızı gösterdik. 19 Ocak günü Türk Metal’e üye on binlerce işçiyle birlikte Bursa mitinginde “grev istiyoruz” diye haykırdık. Aynı gün Birleşik Metal-İş üyesi sınıf kardeşlerimiz de Gebze’de “Sabrımız taştı, Çocuklarımız için, haklarımız için, geleceğimiz için grev!” diyerek greve çıkmak istediklerini defalarca haykırdılar. Bazılarımız Gebze mitingine katıldı, görmek istedik. Sendika yöneticileri kürsülerden metal işçisinin beklentisi karşılanmazsa greve çıkılacağının, grev yasaklarını tanımayacaklarının sözünü verdiler. Evet, söz verdiler. Fakat ilk olarak bizim sendikamız MESS ile yüzde 17’lik zamma anlaştığını açıkladı. Şaşırdık mı? HAYIR, kesinlikle şaşırmadık. Türk Metal sendikası hiçbir zaman işçisinin iradesine kulak vermedi ki. Biz sendika yöneticilerimizin tepeden kararlar almasına, işçileri hiçe saymasına alışığız. Zaten aylardır alttan alta yüzde 12-13 hatta 15 tartışmaları temsilciler üzerinden yürütülüyordu.

Sendikamızın yüzde 17’ye anlaştığını öğrendikten sonra gözümüz Birleşik Metal-İş sendikasının ne yapacağına çevrildi. Onların grevine, mücadelelerine dair büyük ümitlerimiz vardı. Gebze mitinginde Adnan Serdaroğlu’nun söylediklerini duyduğumuz için heyecanla bekler olduk. Birleşik Metal-İş’in greve çıkması, kazanması çok önemli olacaktı. Çünkü bizler çalıştığımız işyerinde işçi arkadaşlarımıza onların mücadeleci tutumlarını ve kazanımlarını anlatarak, mücadele edince kazanıldığını göstermek istiyorduk. Eğer onlar bu süreci kazanımla sonuçlandırırlarsa belki 2015 yılında yaşanan “metal fırtına” sürecinde olduğu gibi işçi arkadaşlarımızı işbirlikçi Türk Metal Sendikasından istifa edip, Birleşik Metal-İş Sendikasına üye olmaya ikna edebilirdik.

İşte işçi kardeşlerim asıl hayal kırıklığımız bu safhadan sonra gerçekleşti. Bürokratlar işçilerin hayallerini kırmak için kafa kafaya vermişler, her biri kendi “dükkânının” başında kalmak şartıyla işçilerin iradesini bir kenara itmişler. Greve bir iki gün kalmıştı ki, Birleşik Metal-İş merkez yöneticileri Türk Metal’e benzer yöntemlerle işçiyi yüz üstü bırakacaklarının sinyallerini verdiler.

Genel merkez, grevin arifesinde en büyük şubesi olan Gebze şubesini, tabanın görüşünü, iradesini ve sendikal demokrasi ilkesini hiçe sayarak ikiye böldü. İkinci şubenin başına da birkaç ay önce yapılan seçimlerde şube yönetimine seçilemeyen kişileri atadılar. Bu kararın bir iki gün sonrasında, grev arifesindeyken Aile, Çalışma ve Sosyal Politikalar Bakanının ilginç “daveti” üzerine yapılan görüşmede Türk Metal’in imzaladığı sözleşmeyi kabul ettiklerini açıkladılar. Üstelik Birleşik Metal-İş’e üye işçi tanıdıklarımız bu kararın tıpkı şube bölünürken yapıldığı gibi, temsilcilerine dahi sorulmadan, merkez toplu iş sözleşmesi kuruluna danışılmadan, tabanın iradesi hiçe sayılarak alındığını anlattı. Böylece bizlerin büyük umutlar beslediği bu süreç, büyük bir hayal kırıklığıyla son bulmuş oldu.

Birleşik Metal-İş’in MESS sözleşmesini bu şekilde imzalamasına fabrikamızdaki Türk Metal temsilcileri çok sevindiler. Şimdi herkese yüzde 17’lik zam dayatmasının Türk Metal sayesinde “kazanıldığını” anlatıyorlar. Diğer sendikaların da yüzde 17’lik zammı Türk Metal sayesinde alabildiklerini söylüyorlar.

Önümüzde bizleri bekleyen önemli görevler var. Biz her zamanki gibi çalışmaya ama her anlamda çalışmaya devam edeceğiz. Sendikalar, sendika bürokratlarının babasının malı değil, işçilerindir. İster Türk Metal, ister Çelik-İş, ister Birleşik Metal-İş üyesi olalım biz metal işçileri hep aynı şeylerin özlemini çekiyoruz. Yeminimiz olsun, bizden aidatları alıp bizim onaylamadığımız sözleşmeleri imzalayanlardan mutlaka kurtulacağız. Siz bürokratların laf cambazlığından, bizi satan sözleşmelere imza atmanızdan bıktık. Sosyal medyada yediğiniz eleştiriler, küfürler az bile. Siz bürokratlar, işçilerden koptuğunuz ve yukarılarda birbirinize benzediğiniz için aynı sözleşmelere imza atıyorsunuz. Biz de elleri nasırlı, kirin pasın içinde çalışan metal işçileri olarak sizin ne olduğunuzu gayet iyi anlıyoruz. Bekleyin… Sıramız geldiğinde ne olduğunu göreceksiniz!

14 Şubat 2020

Sınıf, Emek, Tarih, Yaşam

Sınıfın Penceresinden

  • Binlerce yıl ötelerden günümüze uzanan yapılar, aslında bizlere emeğin serüvenini anlatır. Tüm zenginlik doğanın ve emeğin ürünüdür. Emektir doğadaki zenginliği işleyip dönüştüren. Ta Firavunların Mısır’ından Roma’ya, Hindistan’dan Korkunç İvan’ın Moskova’sına kadar… Dillere destan olmuş şehirleri kuran emektir. Piramitler, saraylar, kanallar, katedraller, sarnıçlar, kemerler, tapınaklar… Emektir bugünün insanını dahi hayrete düşüren tüm bu yapıları yaratan yegâne güç!
  • İnsanlar var olalı beri emek harcadılar, ürettiler, üretiyorlar. Beslenmek, barınmak ve hayatta kalmak çok zordu. Doğa hem bütün ihtiyaçları barındırıyordu ama hem de bunlara ulaşmak ciddi bir emek gerektiriyordu. Çeşitli aletlerin yardımıyla kendi güçlerini kullanan insanlar, zamanla doğada var olan suyun, hayvanların, rüzgârın gücünü kullanmayı keşfettiler. Böylece ihtiyaçlarını üretmek, yaşamlarını sürdürmek çok daha kolay oldu. İnsanın üretim sürecindeki gelişimi hep devam etti. Üretim sürecine makineler girdi, ilk makineler…
  • Kadına yönelik şiddet, kadın cinayetleri durmaksızın artarken emekçi kadınlar aynı sorulara cevap arıyor: Kadına yönelik şiddetin önüne neden geçilemiyor? Şiddet neden artıyor? Siyasi iktidarın temsilcileri şiddetin nedeninin eğitimsiz, cahil, vicdansız, merhametsiz, öfkesini kontrol edemeyen, ailevi ve ahlâki değerlere sahip çıkamayan kişiler olduğunu söylüyor. Erkekleri vicdanlı ve merhametli olmaya çağırıyorlar. Söylenen sözler ilk anda kulağa hoş gelebilir ama kadına yönelik şiddetin ve kadın cinayetlerinin artmasının sebebi tam da siyasi iktidarın aileyi korumak adına kadınların haklarına saldırması ve erkek egemen zihniyeti körüklemesidir.
  • George Floyd, “nefes alamıyorum” diye inliyordu ama ırkçı polis umursamadı ve onu acımasızca öldürdü. Floyd’a yapılan bu muamele, kara derililerin değişmeyen kara bahtı, bitmeyen çilesidir. Yüzlerce yıl boyunca Afrika’dan Amerika’ya köle olarak satıldılar bir hayvan ya da bir eşya gibi. İnsan yerine konmayan, aşağılanan, horlanan siyahlar onlarca kez isyan ettiler ve sonunda 1861’de başlayan Amerikan İç Savaşı sonrasında kölelikten kurtuldular. Özgürlüklerine kavuşan siyahların gözleri daha bir ışıl ışıl parlamaya başladı. Ne var ki, o umutlu bakışlardaki ışıltı çok geçmeden solduruldu, tam bir vahşetle karşı karşıya bırakıldılar.
  • Siyasi iktidarın temsilcileri halkın gözüne baka baka yalan söylüyor, bunu da politik uyanıklık ve iş bilme olarak pazarlıyorlar. Gülerek liranın dolar karşısında değer kaybetmesinin halkı ilgilendirmediğini söyleyen Bakan Albayrak, belli ki milyonları istediği gibi aldatabileceğini düşünüyor. Şüphe yok ki bu konuşmanın ardında kibir ve emekçileri aptal yerine koyma vardır. Enflasyon ve işsizlik verilerinin çarpıtılması da aynı bakış açısının ürünü değil mi?

Son Eklenenler

  • Maltepe Belediyesinde toplu iş sözleşmesi görüşmelerinde anlaşma sağlanamaması üzerine başlayan grev, üçüncü gününde devam ediyor. Grevci işçiler Belediye Başkanı Ali Kılıç’ın ikramiyeler hariç yüzde 47 zam yaptığı iddiasına ve grev kırıcıları...
  • Çözülemeyen sorunlar, kibir ve büyüklenme içindeki iktidar sözcülerinin sorunların çözümüne odaklanmak yerine akşam sabah tehditler savurmaları, topluma korku salmaya çalışmaları her geçen gün daha fazla insanda bıkkınlık yaratıyor. İşçiler,...
  • Hükümetin yönlendirmeleri ve sağladığı kolaylıklar sayesinde patronlar, pandemiyi fırsata çevirdiler. Haksızlık karşısında susup boyun eğmeyen ve sendikalaşan işçiler, Kod 29 bildirimiyle, yani ahlak ve iyi niyet kurallarına aykırı davrandıkları...
  • 50 gündür direnen Migros Depo işçileri, 23 Şubat Salı günü Anadolu Grup Genel Müdürlüğü önünde bir araya gelerek basın açıklaması gerçekleştirdiler.
  • İstanbul Tabip Odası, asistan hekimlerin zorlu çalışma koşulları ve karşılaştıkları sorunlara ilişkin Cağaloğlu’nda 24 Şubatta bir basın açıklaması düzenledi. Asistan hekimlerin tükendiğine dikkat çekilen açıklamada çalışma ve eğitim koşullarının...
  • Emekçilerin sorunları dağ gibi birikmişken iktidarın bu sorunlar karşısında yaptığı, sorunları yok saymak, inkâr etmektir. İktidar, gündemi olağanüstü temelde oluşturarak gerçek sorunları toplumun gündeminden düşürmeye, üzerine kalın bir örtü...
  • Cezayirli işçi ve emekçiler, Hirak’ın ikinci yıldönümü olan 22 Şubatta demokrasi ve adalet özlemiyle tek yürek oldular, koronavirüs yasaklarına rağmen meydanları doldurdular. İşsizliğe, yoksulluğa, yok sayılmaya, baskılara karşı öfkelerini dile...
  • İstanbul/Maltepe Belediyesi işçileri; DİSK/Genel-İş İstanbul Anadolu Yakası 2 No’lu Şube ile CHP’li belediye yönetimi arasında sürdürülen toplu iş sözleşmesi (TİS) görüşmelerinde anlaşma sağlanamaması üzerine greve başladı. Belediyenin farklı...
  • Geçim sıkıntısının biz işçilerin üzerine üzerine geldiği bir dönemden geçiyoruz. Gerçi rahat bir nefes aldığımız, gerek kendimizin, gerek ailemizin temel ihtiyaçlarını rahatça karşılayabildiğimiz bir zaman da neredeyse hiç yaşamadık. Şu kısacık...
  • Osmanlı İmparatorluğu döneminde 1903 yılında yapımına başlanan Bağdat Demiryolu projesinde işçiler taleplerini şirket yönetimine iletirler. Demiryolu işçileri taleplerinin karşılanmaması halinde greve çıkacaklarını belirtirler. 1903’ten bu yana 118...
  • Tezgâh başında,/ Kumaş dokur/ Demire can verir/ Hünerli ellerimiz./ Issız çöllerde kum,/ Dağ başında sahipsiz bir gölge değiliz.
  • Bozüyük, Türkiye’nin çeşitli illerinden göç alan, eski ve yeni kuşak işçilerin bir arada yaşadığı bir sanayi havzası. Vitra, Demirdöküm, Bien, Eti, Otosan ve daha pek çok fabrikanın bacası tütüyor burada. Anadolu’nun dört bir yanından özellikle...
  • Servisten indim, eve giderken bir taraftan da marketten alacaklarımı geçiriyordum aklımdan dalgın bir şekilde. Bu sırada arkadan biri “abla” diye seslendi. Döndüm baktım; 11-12 yaşlarında küçük bir kız çocuğu, çıplak ayaklarında eski püskü bir...

UİD-DER Aylık Bülteni