Navigation

Buradasınız

Trakya A.Ş.’nin grevci işçileriyle dayanışmayı yükseltelim!

Minibüse binip İzmit Uzunçiftlik’te bulunan Trakya A.Ş.’ye gitmek istediğimi söylediğimde şaşkın gözlerle bana baktılar ve “kimse yoktur, orada güvenlik güçleri var” dediler. İşçilerin grevde olduğunu ve onların yanına gideceğimi söylediğimdeyse daha da şaşırarak baktılar yüzüme. Ben de “güvenlik güçleri olacak tabii, kimi korudukları belli” dedim. Minibüsten inip yürümeye başladığımda heyecanıma ve sevincime engel olamadım. Kocaman bir pankart: “Bu işyerinde grev var”. Daha önce birçok grev yerine gitmiştim. Ama kalabalık ve coşkulu giderdik. Yaşamamış olanlar için anlatmak istiyorum. O kadar güzel bir duygudur ki, benim için tarifi yok.

Karşılıklı sloganlar atılır, alkışlarla tempo tutulur. Sanki 40 yıldır birbirini görmeyen dostlar misali sıkı sıkı eller tutulur, kucaklaşılır ve halaya durulur. Sohbetler edilir. Yani sınıf dayanışmasının en güzeli yaşanır.

Bu sefer farklıydı, yalnızdım. Sevinç ve heyecanla vardım. 133 işçi, grevlerinin 51. günündeydiler. İlk sendikalaşma deneyimi 1996’da yaşanmış. O dönemde 84 gün grev yaparak mücadeleyi başarıyla sonuçlandırmışlar. DİSK/Birleşik Metal-İş sendikası 1996’dan bu yana bu fabrikada yetkili. Her sözleşme dönemi zorlu yaşanmış. Banka hortumcusu olarak ün salan patron Hayyam Garipoğlu, işçileri işten çıkarmamış ama baskıyla sendikal örgütlülüğü dağıtmaya çalışmış. Ancak sendikal örgütlülükleri kuvvetli olan işçiler buna izin vermemişler. Toplu iş sözleşmesi bu dönem de çıkmaza girmiş ve patronun sıfır zam dayatmalarına ve işçileri bölme politikalarına karşılık 10 Kasım 2006’da greve çıkılmış.

Trakya A.Ş.’nin patronuna ait, aynı arsa üzerinde dört ayrı fabrika var: Berolina plastik fabrikası, Taurus PVC fabrikası, AL-CO Tencere fabrikası ve Trakya A.Ş.’nin alüminyum fabrikası. Şu anda bu fabrikalardan sadece Trakya A.Ş. sendikalı. Trakya A.Ş.’nin eski adı RABAK. 60’lı ve 70’li yıllarda RABAK’ta işçi direnişleri yaşanmıştı. Diğer üç fabrikadaysa sendika yok.

12’si kadın toplam 47 işçinin çalıştığı AL-CO fabrikasında, 2006’nın Nisan ayında sendikalaşma çalışması yüzünden başlayan işten atılmalar sonucunda atılan işçiler direniş başlatmışlar ve bu direnişi Ağustos ayına kadar devam ettirmişlerdi. Trakya A.Ş.’de sendikayı yıllardır hazmedemeyen patron Garipoğlu, AL-CO’nun sendikalaşmasına karşı bütün baskı araçlarını kullandı. İşçiler tuvalete güvenlik görevlileri eşliğinde gitmeye, hastalandıklarında hastaneye gönderilmemeye, kadın işçiler erkek güvenlik görevlileri tarafından aranmaya ve taciz edilmeye başlamıştı. Bunlarla yetinmeyen patron bütün işçileri gözetleyebilmek için fabrikaya 86 kamera yerleştirdi. Bunların 10 tanesinin gizli olduğu söyleniyor.

Trakya A.Ş.’de çalışan işçiler bu mücadeleye destek vermeye çalışmışlar. Ama sonuç olarak AL-CO işçileri işten atıldılar ve geçmişteki mücadelelerden ders çıkartan patron artık fabrikada İzmit bölgesinden işçi çalıştırmıyor. Onun yerine Adana’dan, Lüleburgaz’dan ve kendi memleketi olan Erzincan’dan işçiler getirtip onları çalıştırıyor. Bu işçiler 11 aylık sözleşmelerle çalıştırılıyor ve patronun fabrikanın yanına yaptırdığı barakalarda kalıyorlar. Trakya A.Ş.’nin grevci işçilerinin deyimiyle “askeri sistemle” çalışıyorlar.

Grevci işçiler, devletin kolluk kuvveti olan jandarmanın fabrika kapısında yıllardır konuşlandığını söylüyorlar. 8 yıldır çalışan grev gözcüsü işçilerden biri, buraya destek için birileri geldiğinde jandarmanın da sayısının arttığını, baskı uyguladıklarını söylüyor ve ekliyor: “Devlet sermayenin yanında, her zaman da öyle olacak”.

12 yıllık diğer bir grevci işçi, buradan birçok askerin terhis olup gittiğini ve bu durumun devlet ile patronun işbirliğini işçilerin gözünde daha açık bir şekilde gösterdiğini anlatıyor. Patronun Trakya A.Ş. fabrikasının haddehane bölümünü zarar ettiği bahanesiyle kapatmak istediğini, üstelik bu bölümün 2000 yılında ihracatta birinci olduğunu, ayrıca patronun “zarar edilen” bölüme 10 milyar YTL yatırım yaptığını, işçileri bölmek için yapılan bu oyuna gelmediklerini ve “ya hep beraber ya hiçbirimiz” sloganını yükseldiklerini söylüyorlar.

Grevde olan Trakya A.Ş. işçileri, 8’er saat vardiyalı olarak greve devam ediyorlar. Greve başlamadan önce bütün makineleri korumak için paketlediklerini belirtiyorlar. Greve halaya durarak, marşlar söyleyerek, davulla zurnayla başlamışlar. Bütün işçiler “fabrika çalışacaksa bizimle çalışacak” diyorlar ve aynı şartların sağlanması durumunda fabrikaya döneceklerini, istediklerini elde edinceye kadar kararlı bir şekilde mücadeleyi sürdüreceklerini belirtiyorlar. 27 Ocakta bir dayanışma gecesi düzenlemek için çalışmalara başlamışlar.

Trakya A.Ş.’de yaşanmakta olan mücadele işçi sınıfının bütününün mücadelesidir ve kazanımları da bütün işçilerin kazanımı olacaktır. Sınıf mücadelelerinin tarihi yenilgilerle oldu kadar kazanımlarla da doludur. Hepimizin yaşanmış olan bu tecrübelerden öğrenmesi gereken o kadar çok şey var ki. Hele günümüzde sınıf mücadelesi bu kadar gerileşmişken. Patronlar sınıfı ne yazık ki derslerini bizden iyi çalışıyor. Onlar sendikalarına sahip çıkıyor, toplantılar yapıp kafa yoruyor, bizleri bölmek, kafamızı bulandırmak için her yolu deniyorlar. Biz işçiler ancak bilinçli ve örgütlü olduğumuzda güçlü oluruz. Silahlarımızı iyi donanmalıyız ki (bu da sınıf bilincidir) mücadelede önümüze çıkan engelleri takılmadan, sabırla ve inançla aşabilelim.

Yaşasın Sınıf Dayanışması!

Örgütlüysek Her Şeyiz, Örgütsüzsek Hiçbir Şey!

Kurtuluş Yok Tek Başına, Ya Hep Beraber Ya Hiçbirimiz!

14 Ocak 2007

UİD-DER Aylık Bülteni

Son Eklenenler

  • 19 Ocakta Gebze’de yapılan mitingde Birleşik Metal-İş genel başkanı, işçilerin baskısına dayanamayarak 5 Şubatta greve çıkılacağını açıklamıştı. Keza Türk Metal de grev kararı almış ama tarihini açıklamamıştı. Bu gelişme üzerine MESS tekrar...
  • Yunanistan’da kamu ve özel sektör işçileri hükümetin sosyal güvenlik sistemi için hazırladığı saldırı tasarısını 24 saatlik bir genel grevle protesto etti. Sağlık ve sosyal güvenlik sisteminin özelleştirilmesini içeren yasa tasarısına “hayır” diyen...
  • Çok uzun zamandır her sektörden işçinin gözü kulağı metal işçilerinin MESS’in dayatmalarına karşı giriştiği eylemlerdeydi. MESS’in işçileri hor gören tavrına karşı işçilerin “grev” kararlılığı sadece sendikalı işyerlerinde, fabrikalarda değil,...
  • Kasım ayında damat bakan kameraların karşısına geçmişti. “Dar gelirlilere düşük faizli ev müjdesi” açıklaması malum medya ağzıyla ballandıra ballandıra verilmeye başlandı. Üstüne de “20 yıl kira öder gibi” eklenince bu “müjdeli” açıklama asgari...
  • Benim adım Hazal. 4 buçuk yaşındayım. Benim annem her gün beni bırakıp işe gidiyor. Ben annemin işe gitmesini hiç istemiyorum, çünkü beni parka götürsün istiyorum. Her gün anneme soruyorum “Pazar günü de işe gidecek misin? Ben seni çok özlüyorum.”...
  • Şubat ayının ilk haftasında Âdem Yarıcı adlı işçi, Hatay Valiliği önünde “çocuklarım aç” diyerek kendini ateşe verdi ve hastaneye götürülürken hayatını kaybetti. Türkiye’de daha önce olmayan şeyler oluyor. İşsizlik ve yoksulluğun pençesinde kıvranan...
  • Değerli arkadaşlar, sizlere bu mektubu yazmamdaki amacım, fabrikamda yaşadığım ama aslında işçi sınıfının tümünü ilgilendiren örgütsüzlüğün bizleri ne hale düşürdüğünü göstermektir. Metal sektöründe çalışıyorum. Eşim, çocuklarımızın küçük olmasından...
  • Aylardır beklediğimiz metal işçilerinin toplu iş sözleşmesi istenmeyen bir sonuçla bitirilmiş oldu. Sözleşme süresince çeşitli fabrikalardan arkadaşlarla ve yakınlarımla fikir alışverişi yapıyorduk. Gelinen nokta ne yazık ki mücadeleci bir...
  • Ekonomik kriz ve onun yarattığı işsizlik başta olmak üzere kapitalizmin türlü sonuçları emekçilerin yaşamını cehenneme çevirmeye devam ediyor. Gün geçtikçe artan sayıda insan, intihar ederek yaşamına son veriyor. Çeşitli kentlerden art arda intihar...
  • Bizler bir kamu hastanesinde çalışan sağlık işçileri olarak yazıyoruz bu mektubu. Yakın zaman önce UİD-DER çatısı altında İstanbul’un çeşitli hastanelerinden sağlık işçileri olarak bir araya geldik. O güne dair fikirlerimizi, duygularımızı sizlerle...
  • Bursa Kestel’de bulunan Bodo Bode-Doğrusan Otomotiv fabrikasında çalışan işçiler sendikalaştıkları için işten atıldı. Türk-Alman ortaklığıyla kurulan fabrikada işçilerin sendikaya üye olduğu bilgisini alan patron, saldırıya geçti ve işten atmalara...
  • 16 yaşında, gençliğe yeni adım atmış bir kızdım. 1993 yılının Haziran ayının son günü hayatımın geride kalanı, 1 dakika içinde değişmişti. Okula gitmek için bindiğim otobüsten indiğimde arkadan gelen vidanjör bana çarpıp altına almıştı. O çarpmanın...
  • Kardeşler yaşadığımız düzende gün geçtikçe sorunlarımız artıyor. Ekonomik kriz, işsizlik, sürekli artan vergiler, zamlar, sefalet ücretlerine mahkûm edilmemiz, çocuklarımızın eğitim sorunları ve buna ekleyebileceğimiz onlarca sorun. Bu sıkıntılar...