Navigation

Buradasınız

Gebze Postanesinden Kriz ve İşsizlik Manzaraları

Yer: Her ayın beşinde işsiz işçilerin en gözde uğrak mekânı olan Gebze Merkez Postanesi.

Zaman: Mesai saatleri içerisine yayılmış, veznede çalışana zulüm, sırada bekleyene ölüm, zaman dilimi içinde herhangi bir sonlu-sonsuz zaman…

Olay: Bin bir türlü hileyle işten çıkarılmış işçinin, onca engeli hayret verici şekilde geçerek hak etmiş olduğu, kuş kadar bile olmayan bir maaşçık için saatlerce beklerken başından geçenler.

Dışarıda hava oldukça soğuk ve yağmurlu. Postane içinde oksijen tükendi tükenecek. Başta veznedeki çalışanlar olmak üzere, güvenlik görevlisi arkadaş ve ikide bir etrafı kontrol eden müdür yardımcısı, herkes gergin, suratlar asık… Numaratörde birbiri ardına yanıp sönen rakamlar topluluğu. Şimdi bir tane daha yanıyor ve 4694…

Bir ses duyuyorum ve kafamı çevirdiğimde kırklı yaşlarda, uzun boylu, yorgunluktan gözaltlarındaki torbaları uzaktan bile belli olan bir kadın işçi. “Daha çok var, benim sıra numaram 6842” diyor. Ve omuzları biraz daha çöküyor. Sanki boyu olduğundan daha kısalmış gibi geliyor bir an için bana. Sonra devam ediyor yanındakiyle konuşmaya. “Sanki sıra gelse ne olacak? 17 yıldır durmadan çalışıyorum. Bana reva görülen işsizlik ödeneği asgari ücret kadar bile değil. Patron sattı savdı malını mülkünü, gitti kriz var diye. Bize de dalga geçer gibi ‘işsizlik ödeneğinden yararlanmanız için elimden geleni yapacağım’ dedi. Benim hakkımı patronun ricasıyla veriyorlarmış meğer çok zoruma gitti. Tazminatımızı da taksit taksit alacağız, patronun yokmuş parası. Sanki bizim var da. Bunca yıl sabrettim, hiç isyan etmedim. Şimdi bakıyorum da çok yanlış yapmışım çooook” derken başka bir sese dönüyoruz hepimiz birden.

Veznedeki kadın memur “amca sana işsizlik ödeneği çıkmamış. Kaç defa daha söyleyeceğim? İŞKUR’a git, oradan baksınlar. Bendeki listede senin adına herhangi bir kayıt yook!” Bahsi geçen amca veznedeki memura dönüp “nasıl olur? Ben hak ettim işsizlik ödeneğini, işten çıkardılar beni, şirket küçülüyormuş. Benim bu parayı almam lazım. Kömür alacağım kış geldi.” Herkesin meraklı bakışları arasında ellerini yukarı kaldırıp şöyle devam ediyor amca: “Ey Allah’ım! Evlatlarımın rızkını yiyenlere arka çıkan, mazlumun ahını alanlara oy verdim ben. Sen bağışla beni, benim günahım büyük!” diyerek ayrılıyor oradan ve herkese bir suskunluk çöküyor. Kimse kimsenin yüzüne bakmıyor bir süre.

Numaratörde birbiri ardına numaralar yanmaya devam ediyor. İnsanların yüzleri değişiyor geçen zaman diliminde ve yeni yüzler katılıyor aramıza. Sabah gördüğüm gri montlu genç, az ilerde sıra numarasını bekliyor. Faturalarını yatırıp gelen sarı saçlı abla da tekrar aramızda. Tam arkasında elindeki boş pazar arabasıyla sonrasında öteberi almaya gidecekleri belli olan iki abla daha. Konuşuyorlar aralarında. Ben de kulak misafiri oluyorum haliyle. Ablalardan biri elindeki boş pazar arabasını göstererek şöyle diyor: “Elimde taşıyorum da sanki çok bir şey alacağım. Alt tarafı bir kilo domates, bir kilo elma, yarım kilo soğan, birkaç tane de kızartmalık patates. Beni çıkardılar işten, kocamı da bugün yarın çıkaracaklar, sürekli ücretsiz izne yolluyorlar. Bu işsizlik ödeneği de olmasa perişandık. Ama zaten şurada iki ay daha alacağım sonra yok, bitiyor. Çalışırken çatır çatır kesiyorlar işsiz kalınca da yok şu kadar ay alabilirsin, yok şu şartları sağlaman lazım. Patron kriz diyor işten atıyor, ücretsiz izne çıkartıyor, zam yapmıyor ama hesabını soran yok. Alışmışlar tepemizdekiler, gelen vuruyor giden vuruyor. Ama Fransa’dakilere bak neler yapıyorlar! Şeytan diyor kap çoluk çocuğu, çık dışarı topla herkesi, fırlat şu üç beş patatesi bizi bu hale koyanların suratlarına. Ama ne bileyim insan korkuyor vallaha, vatan haini diyorlar sonra.” Yanındaki abla giriyor lafa: “Her geçen gün daha da kötüye gidiyor. Bu gidişle hepimiz vatan haini olacağız galiba”  diyerek yanındaki ablaya bakıyor ve gülüşüyorlar.

Gözüm kalabalığın arasındaki sırtı hafiften kamburlaşmış, yüzünden çektiği tüm sıkıntılar okunan bir gence takılıyor. Ağır işlerde çalışmaktan yıpranmış parmaklarına bakıyorum. Yüzüğü ile oynuyor, sırasının gelmesini beklerken. Telefonu çalıyor gencin, konuşmaya başlıyor dalgın dalgın: “Evet, işten çıkarıldım. Sadece ben değil tüm bölüm arkadaşlarımı da çıkardılar. Ne yapabilirdik ki? Hasan ağabeyler de uğraştılar ama bir yıldır davaları sürüyor. Yasa kimleri koruyor sen de biliyorsun. Geçen senelerden kalan bir aylık bir işsizlik ödeneği alacağım var, onu almaya geldim. Sonrası ne olur bilmiyorum. İş yok, haftalardır arıyorum. Nereye gitsem kriz var diyorlar. Demeseler de hoş biz zaten biliyoruz. İşçiye zaten hep kriz var. Ya bu patronlara hiç kriz yok mu? Ne zaman başları sıkışsa iki işçiyi koy kapıya bitsin gitsin. Başımızdaki de yok bizi çekemiyorlar, yok hainler var. Ne haini ya! 15 Temmuzda ben de sabahladım meydanda. Bak, ne haldeyim. Hangi patron çıktı dışarı! Bana onları savunma! Ne hastanesi, ne yolu? Param mı var ki hastaneye gideyim! Bence sen de gerçekleri gör, kriz var, borç var ama bizim değil. Babama da söyledim, başımızdakini desteklersen eğer bir daha, senle çok kötü bozuşuruz diye. Din başım gözüm üstüne, vatana da canım feda. Ama bunların yaptıkları başka. Bu kadar korkma, alıp götürürlerse götürsünler! Yakında herkes böyle diyecek, herkesi de hapse atamazlar ya! Sen de atıl işten o zaman görüşürüz, daha iyi anlarsın beni. Dediklerimi de yabana atma, hadi sağlıcakla kal” deyip telefonu kapattı. Genç işçinin söyledikleri, yalnız benim değil yakınımızdaki diğer insanların da ilgisini çekmişti.

Düşündükçe bu kadar işsiz işçi bir aradayız ve hemen hemen aynı sorunları yaşıyoruz.  Bize reva görülen tüm bu işsizlik, yoksulluk haksızlık bir yanda, bizden aldıklarıyla zevkusefa sürenler öbür yanda. Bizim olmayan borçları bize ödetmek istiyorlar her zaman yaptıkları gibi. Peki, biz ne yapacağız? Bunu da sineye çekip ödeyecek miyiz krizin faturasını? Ben bunları düşünürken gözüm numaratördeki sayıya takıldı. Durun bir dakika… Tanıdık geldi bu rakamlar bana. 9248, bu benim!  Neyse sıramı kaçırmadan gideyim. Nasıl olsa bu pilav daha çok su kaldırır.

20 Aralık 2018

Sınıf, Emek, Tarih, Yaşam

Sınıfın Penceresinden

  • Binlerce yıl ötelerden günümüze uzanan yapılar, aslında bizlere emeğin serüvenini anlatır. Tüm zenginlik doğanın ve emeğin ürünüdür. Emektir doğadaki zenginliği işleyip dönüştüren. Ta Firavunların Mısır’ından Roma’ya, Hindistan’dan Korkunç İvan’ın Moskova’sına kadar… Dillere destan olmuş şehirleri kuran emektir. Piramitler, saraylar, kanallar, katedraller, sarnıçlar, kemerler, tapınaklar… Emektir bugünün insanını dahi hayrete düşüren tüm bu yapıları yaratan yegâne güç!
  • İnsanlar var olalı beri emek harcadılar, ürettiler, üretiyorlar. Beslenmek, barınmak ve hayatta kalmak çok zordu. Doğa hem bütün ihtiyaçları barındırıyordu ama hem de bunlara ulaşmak ciddi bir emek gerektiriyordu. Çeşitli aletlerin yardımıyla kendi güçlerini kullanan insanlar, zamanla doğada var olan suyun, hayvanların, rüzgârın gücünü kullanmayı keşfettiler. Böylece ihtiyaçlarını üretmek, yaşamlarını sürdürmek çok daha kolay oldu. İnsanın üretim sürecindeki gelişimi hep devam etti. Üretim sürecine makineler girdi, ilk makineler…
  • Kadına yönelik şiddet, kadın cinayetleri durmaksızın artarken emekçi kadınlar aynı sorulara cevap arıyor: Kadına yönelik şiddetin önüne neden geçilemiyor? Şiddet neden artıyor? Siyasi iktidarın temsilcileri şiddetin nedeninin eğitimsiz, cahil, vicdansız, merhametsiz, öfkesini kontrol edemeyen, ailevi ve ahlâki değerlere sahip çıkamayan kişiler olduğunu söylüyor. Erkekleri vicdanlı ve merhametli olmaya çağırıyorlar. Söylenen sözler ilk anda kulağa hoş gelebilir ama kadına yönelik şiddetin ve kadın cinayetlerinin artmasının sebebi tam da siyasi iktidarın aileyi korumak adına kadınların haklarına saldırması ve erkek egemen zihniyeti körüklemesidir.
  • George Floyd, “nefes alamıyorum” diye inliyordu ama ırkçı polis umursamadı ve onu acımasızca öldürdü. Floyd’a yapılan bu muamele, kara derililerin değişmeyen kara bahtı, bitmeyen çilesidir. Yüzlerce yıl boyunca Afrika’dan Amerika’ya köle olarak satıldılar bir hayvan ya da bir eşya gibi. İnsan yerine konmayan, aşağılanan, horlanan siyahlar onlarca kez isyan ettiler ve sonunda 1861’de başlayan Amerikan İç Savaşı sonrasında kölelikten kurtuldular. Özgürlüklerine kavuşan siyahların gözleri daha bir ışıl ışıl parlamaya başladı. Ne var ki, o umutlu bakışlardaki ışıltı çok geçmeden solduruldu, tam bir vahşetle karşı karşıya bırakıldılar.
  • Siyasi iktidarın temsilcileri halkın gözüne baka baka yalan söylüyor, bunu da politik uyanıklık ve iş bilme olarak pazarlıyorlar. Gülerek liranın dolar karşısında değer kaybetmesinin halkı ilgilendirmediğini söyleyen Bakan Albayrak, belli ki milyonları istediği gibi aldatabileceğini düşünüyor. Şüphe yok ki bu konuşmanın ardında kibir ve emekçileri aptal yerine koyma vardır. Enflasyon ve işsizlik verilerinin çarpıtılması da aynı bakış açısının ürünü değil mi?

Son Eklenenler

  • Tekgıda-İş Sendikasına üye olmalarının ardından işten atılan ve işlerine geri dönmek için uzun soluklu direnişlerini devam ettiren Cargill işçileri, 10 haftalık eylem planlarının yedinci haftasında bir basın açıklaması düzenlediler. Cargill işçileri...
  • Gazetemiz İşçi Dayanışması 12,5 yılı geride bırakarak 150. sayısıyla okurlarına merhaba diyor. İşçi Dayanışması çıktığı günden beri geçmişle gelecek arasında köprü oldu; insanlığın ve işçi sınıfının geçmiş deneyimlerini, bilgi ve birikimlerini...
  • Sermaye sınıfı, pandemiyle birlikte işçilere dönük saldırılarını örtebildiği kullanışlı bir şal buluverdi. “Açlık mı, ölüm mü” ikilemini dayattığı işçi sınıfının ayağındaki prangaları gün geçtikçe ağırlaştırıyor. İşçilerin çalışma ve yaşam koşulları...
  • Bizler de kargo işçileri olarak yıllardır sınıfın sesi ve kürsüsü olan İşçi Dayanışması bülteninin 150. sayısını kutluyoruz. Kardeşler İşçi Dayanışması biz işçilere yol gösteriyor ve mücadelede umut veriyor. Bunu işyerlerinde yaptığımız...
  • UİD-DER’in mücadele araçlarından biri olan İşçi Dayanışması gazetesinin 150. sayısı çıktı. Sınıf bilincine sahip işçilerin yayınladığı bu gazete, bize ve çevremizdeki tüm işçilere her ay bilgi kaynağı oluyor. Bu sistemde sermaye sınıfı ve siyasi...
  • Merhaba arkadaşlar, sizlere UİD-DER ve İşçi Dayanışması’yla tanışmamdan bahsetmek istiyorum. Benim UİD-DER ile tanışmama ağabeyim vesile oldu. İlk olarak 2011 yılında, iş kazalarıyla ilgili bir etkinlik vardı, oraya katılmıştım. O günü hiç...
  • Ukrayna’nın en büyük demir madenciliği işletmesi olan Kryvyi Rih Demir İşletmesinin 4 madeninde işçiler grevde. Güneşten, gökyüzünden mahrum, yerin yüz metrelerce altında çalışan maden işçileri 3 Eylülden itibaren kendilerini madene kapatarak bir...
  • Bizler petrokimya sektöründe çalışan kadınlarız. Birçok işyerinde yaşanan sıkıntılar elbette bizim de fabrikamızda yaşanıyor. İlk başlarda bizi Covid-19 virüsüyle öyle korkuttular ki kimseyle temas etmemek için elimizden geleni yapıyorduk. Ama bunun...
  • İşçi Dayanışması gazetesi tam 150 sayıdır sınıfına yol gösteriyor! Değişen, dönüşen, kendi birliğine, gücüne ve örgütlülüğüne güvenen işçilerin sesi olarak çıktığı bu yolda büyümeye ve serpilmeye devam ediyor. İşçi sınıfının tarihsel mücadele...
  • İşçiler olarak içinde bulunduğumuz yoksulluk, ağır çalışma koşulları giderek belimizi büküyor. Bunlara bir de artan işsizlik, işten atılma endişesi ekleniyor. Oysa tüm bu sorunlar tek tek işçilerin değil tüm işçi sınıfının sorunları olarak...
  • Tüm dünya ağır bir ekonomik krizin ve koronavirüs salgınının etkisi altında bulunuyor. İşsizlerin ve yoksulların sayısı çığ gibi büyüyor. Emekçilerin yaşam koşulları her geçen gün daha fazla kötüye gidiyor. Hemen her ülkede eğitim ve sağlık...
  • İşçi Dayanışması 150 sayıdır mücadelemizin, öfkemizin, sevinçlerimizin, işyerlerinde yaşadığımız sorunların kürsüsü oldu. İlk sayısından itibaren, her sektörden, fabrikadan, şehirden ve hatta okyanuslar ötesinden işçi arkadaşlarımızla buluştuğumuz...
  • Bundan yıllar önce UİD-DER’e yeni geldiğim sıralarda, bana bir işçi arkadaş gazete vermeye başladı, İşçi Dayanışması gazetesi. Ben de o sıralarda şöyle bir göz gezdirip okumadan sayfalardaki resimlere bakıyordum. Aldığım gazeteleri eve gittiğimde...

UİD-DER Aylık Bülteni