Navigation

Buradasınız

Karanlık Bir Hava, Aydınlık Bir Yol

İşyerine nasıl gittik hatırlamıyorum. Kim vardı yanımda, işyerinde ne yaptık, günümüz nasıl geçti her şey muallâktı. İyi hatırladığım, dönüş yolunda servis kaldırıyorlardı, işe giderken ana yoldan saptığımız dönemeçte toplanmıştı insanlar. İşyerinden bir kilometre uzaklıkta olan bu yere nasıl geldiğimizi mi soracaksınız? Dedim ya hatırlamıyorum diye... Kulübeyi andırır bir ev yapmışlardı, eski görüntüsü değişmişti sanki buraların.

İşyerine nasıl gittik hatırlamıyorum. Kim vardı yanımda, işyerinde ne yaptık, günümüz nasıl geçti her şey muallâktı. İyi hatırladığım, dönüş yolunda servis kaldırıyorlardı, işe giderken ana yoldan saptığımız dönemeçte toplanmıştı insanlar. İşyerinden bir kilometre uzaklıkta olan bu yere nasıl geldiğimizi mi soracaksınız? Dedim ya hatırlamıyorum diye... Kulübeyi andırır bir ev yapmışlardı, eski görüntüsü değişmişti sanki buraların. Akşamüzeri olmak üzereydi, insanlar gelen servislere binip gittikçe kalabalık seyrelmişti. Geriye tanıdık üç beş sima kalmıştı. Ha unutmadan meşhur virüs salgınının da hâlâ devam ettiğini anlamıştım etrafımda konuşulanlardan.

Servislerden birine binip gidecektim ya aslında, kafamı kaldırıp şöyle gün batımına doğru baktım gayriihtiyarî. Köyümü özlediğimden midir yoksa dünya küçülüp bana köyümü getirdiğinden midir bilinmez, memleketim adeta bir halı gibi serilmişti ayaklarımın ucuna. Halı gibi dediğime bakmayın ha, sarp dağlardır bizim oranın halıları. Neyse neyse, işten çıktıktan sonra servise binip memleketine gitme şansı bulan bu gurbetçinin mutluluğuna ses etmeyin dostlar.

Kafam karışmamış değildi. Etrafıma bakınıyor nerede olduğumu anlamaya çalışıyordum. Bu arada son servis de gelmişti, şoför etraftaki insanlara sesleniyor aracın birazdan hareket edeceğini söylüyordu. Bizim Galip’i o sırada fark ettim. Yanındakilerle konuşuyor “O kadar parayı vermem, başlarım cezasına da. Ben yürüyerek giderim” diyordu. Yanındakiler onu bir türlü ikna edemiyor, “abi yav, parasını biz veririz” diyenler de bir güzel paylanıyordu. “Neyini anlamıyorsun ulan mankafa, bu haksızlıktır!” Evet, sanırım yine yolunacak kaz muamelesi görüyorduk. Paralı olması bir yana fiyatı da bir hayli tuzluydu. Galip ağırdan yürümeye başlamıştı. Ne yapacağımı bilemedim, aceleyle oradaki arkadaşlara durumun detayını sorunca gece 12’den sonra sokağa çıkma yasağı olduğunu, görürlerse cezayı basacaklarını söylediler. Yürüyerek eve varmamız en az beş saat süreceğinden gece yarısından sonra ne olacaktı Allah bilir. Biraz düşündükten sonra kararımı vermiştim.

Hafif bir tempoyla iki dakikalık koşu Galip’i yakalamama yetmişti. “Sen neden geldin kardeşim, ben ağır ağır giderdim” dedi. Seslenmedim. Az sonra son servis yolu toza katarak geçti yanımızdan. Karanlık iyice bastırmıştı. Galip de ben de karanlıktan korkardık ya, gündüz gözüyle bir şehir meydanında gezmenin rahatlığı vardı ikimizde de. Hava kararmıştı kararmasına, lakin yürüdüğümüz yol aydınlıktı nedense.

Biraz yürüyünce geleni ağırlayan gideni selamlayan, etrafında başkaca bir yapı olmayan ufak bir köy evi gördük. Ahh, evin dili olsa da konuşsa. Köylük yerde böyle tek başına kalmak nedir bilir misiniz? Yirmili yaşlarda bir genç yolda karşıladı bizi. Buyur etti alçak gönüllü bir tavırla. Anne babası ile, küçük kardeşi olmalı, bir kız kapıda durmuş bize doğru gülümsüyorlardı. Birbirimize baktıktan sonra teşekkür ederek başımızla onayladık bu genç arkadaşı. Gerçi rahatsızlık vermeye hiç niyetimiz yoktu ama gördüğümüz kadarıyla misafirliğimizden mutlu olmuşlardı ailecek. Tek çekinceleri virüstü anlaşılan, tanrı misafirini kucaklamaktan bir an çekinmeyen bu Anadolu insanları ellerini kalplerine götürerek ve eğilerek selam verdiler bize. Bizler de aynı şekilde selamladık onları.

Evin yan kısmının üzerine naylon bir branda açarak yaptıkları çardak yazları yemeklerini yedikleri, sohbet ettikleri bir yerdi anlaşılan. Hem ev sahiplerinin içini rahatlatma isteğimizden hem de masadaki yemeklere zorla buyur edileceğimizi bildiğimizden ellerimizi bir güzel yıkadıktan sonra oturduk çardakta bize ayrılan yere. Yemeklerimizi yedikten sonra hava biraz serin olduğundan iki oda bir küçük holden oluşan evin odalarından birine geçtik hep beraber. Sohbet sırasında tahmin ettiğimiz gibi dört kişilik bir aile olduklarını, hayvancılıkla geçindiklerini, hayattaki tek gayelerinin çocuklarının okuyarak kendilerini refaha erdirmesi olduğunu öğrendik. Küçük kız zaten aklı da pek ermediğinden ses etmiyor, akıllı bir çocuk edasıyla ailesini onaylıyordu lakin genç Mehmet arada ufak çıkışlar yapıyor, “ya okuyup kendini kurtaramayanlar ne olacak baba? İnanmıyorsanız abilere sorun. Üniversiteyi bitirdikten sonra asgari ücretle işe giren bir sürü insan var” diyerek refaha ereceğine dair pek umudu olmadığını sezdiriyordu ailesine. Genç arkadaşın konuşmaları bizi şaşırtmıştı. Hem kafamızla onaylıyor hem de arada gülümseyerek bu özgüveninden ötürü memnun olduğumuzu belirtiyorduk. Bu sırada kendimizden bahsetmiş, akşamın bu saatinde neden yürüyerek eve gittiğimizi anlatmıştık.

Sohbet ilerlemiş konu yine virüse gelmişti. Virüsün bir korku aracı olarak kullanıldığından, insanların asıl böyle zamanlarda birlik olmasının öneminden, elimizden alınan ve alınması an meselesi olan haklardan bahsettik ve ailenin bir nebze olsun rahatladığını gördük. Konuşmalar daha içten, gülüşmeler daha sıcaktı artık. Bir ara Mehmet’in evin ara holüne çıktığını gördüm ve ben de az müsaade isteyerek onun yanına gittim. Mehmet bir yandan elindeki resimlere bakıyor, bir yandan da elindeki kumanda ile duvara yansıttığı videonun sesini ayarlıyordu. Heyecanı yüzünden okunuyordu. “Abi bak sizin dediklerinizin aynısını söylüyorlar bu videoda. Bu resimleri de gittiğim 1 Mayıs’larda çekmiştim”. Resimlerin güzelliği, UİD-DER’in kızıllığı gözlerimi yaşartmıştı. “Siz de mi abi” dedi, evet dercesine kırptım gözlerimi. Sarıldık Mehmet’le bir süre öyle kaldık. Bir abisi olmuştu artık Mehmet’in ve bir kardeşim daha vardı artık benim.

Sakince çıktım holden. El ettim Galip’e gelmesi için. Geldi. O da gördü bu güzelliği. Sarıldı Mehmet’e, omzuma sertçe vurdu. Hem gülüyor hem ağlıyordu. Bir süre konuştuk öylece, uzun süredir görülmeyen bir kardeşi görmenin mutluluğu vardı üçümüzde de. Sonra ailesinin yanına geldik, Mehmet kısaca anlattı durumu. Herkesin gözleri yaşarmıştı, bir evlat gibi benimsediler bizi.

Bir süre sonra müsaade istedik. Mehmet’in babası “olur mu öyle şey evladım? Burası sizin eviniz. Ne kadar isterseniz kalabilirsiniz” dedi. Birbirimize baktık. Galip “Amca burası bizim evimiz doğru elbet. Ya diğer evler ya yürünecek yollar... Bir gün sizler de bu yolda yürümeye karar verirseniz o zaman bu tek ev binlerce ev olacak ve o binlerce ev, bu tek ev olacak. Bu karanlığı ancak aydınlık bir yol delebilir ve biz o aydınlık yolu bulduk” dedi. “Allahaısmarladık” ve “hoşça kalın” dışında başkaca bir ses duymamıştık o gece.

Yola çıktık. Nerede olduğumuzu, nereye gittiğimizi unutmuştuk. Tek bildiğimiz doğru yolda olduğumuzdu. Hava iyice karanlık olmuştu, yolumuz iyice aydınlık…

Uyandım… Garip bir rüya görmüştüm. Dostum Galip’i düşündüm, birlikte yol yürümenin mutluluğu sardı içimi.

Ve UİD-DER’i düşündüm, en karamsar anımda elimden tutan UİD-DER’li dostlarımı. Gülümsedim, ne de çok benziyor rüyalarımız diye…

29 Mayıs 2020

Sınıf, Emek, Tarih, Yaşam

Sınıfın Penceresinden

  • Binlerce yıl ötelerden günümüze uzanan yapılar, aslında bizlere emeğin serüvenini anlatır. Tüm zenginlik doğanın ve emeğin ürünüdür. Emektir doğadaki zenginliği işleyip dönüştüren. Ta Firavunların Mısır’ından Roma’ya, Hindistan’dan Korkunç İvan’ın Moskova’sına kadar… Dillere destan olmuş şehirleri kuran emektir. Piramitler, saraylar, kanallar, katedraller, sarnıçlar, kemerler, tapınaklar… Emektir bugünün insanını dahi hayrete düşüren tüm bu yapıları yaratan yegâne güç!
  • İnsanlar var olalı beri emek harcadılar, ürettiler, üretiyorlar. Beslenmek, barınmak ve hayatta kalmak çok zordu. Doğa hem bütün ihtiyaçları barındırıyordu ama hem de bunlara ulaşmak ciddi bir emek gerektiriyordu. Çeşitli aletlerin yardımıyla kendi güçlerini kullanan insanlar, zamanla doğada var olan suyun, hayvanların, rüzgârın gücünü kullanmayı keşfettiler. Böylece ihtiyaçlarını üretmek, yaşamlarını sürdürmek çok daha kolay oldu. İnsanın üretim sürecindeki gelişimi hep devam etti. Üretim sürecine makineler girdi, ilk makineler…
  • Kadına yönelik şiddet, kadın cinayetleri durmaksızın artarken emekçi kadınlar aynı sorulara cevap arıyor: Kadına yönelik şiddetin önüne neden geçilemiyor? Şiddet neden artıyor? Siyasi iktidarın temsilcileri şiddetin nedeninin eğitimsiz, cahil, vicdansız, merhametsiz, öfkesini kontrol edemeyen, ailevi ve ahlâki değerlere sahip çıkamayan kişiler olduğunu söylüyor. Erkekleri vicdanlı ve merhametli olmaya çağırıyorlar. Söylenen sözler ilk anda kulağa hoş gelebilir ama kadına yönelik şiddetin ve kadın cinayetlerinin artmasının sebebi tam da siyasi iktidarın aileyi korumak adına kadınların haklarına saldırması ve erkek egemen zihniyeti körüklemesidir.
  • George Floyd, “nefes alamıyorum” diye inliyordu ama ırkçı polis umursamadı ve onu acımasızca öldürdü. Floyd’a yapılan bu muamele, kara derililerin değişmeyen kara bahtı, bitmeyen çilesidir. Yüzlerce yıl boyunca Afrika’dan Amerika’ya köle olarak satıldılar bir hayvan ya da bir eşya gibi. İnsan yerine konmayan, aşağılanan, horlanan siyahlar onlarca kez isyan ettiler ve sonunda 1861’de başlayan Amerikan İç Savaşı sonrasında kölelikten kurtuldular. Özgürlüklerine kavuşan siyahların gözleri daha bir ışıl ışıl parlamaya başladı. Ne var ki, o umutlu bakışlardaki ışıltı çok geçmeden solduruldu, tam bir vahşetle karşı karşıya bırakıldılar.
  • Siyasi iktidarın temsilcileri halkın gözüne baka baka yalan söylüyor, bunu da politik uyanıklık ve iş bilme olarak pazarlıyorlar. Gülerek liranın dolar karşısında değer kaybetmesinin halkı ilgilendirmediğini söyleyen Bakan Albayrak, belli ki milyonları istediği gibi aldatabileceğini düşünüyor. Şüphe yok ki bu konuşmanın ardında kibir ve emekçileri aptal yerine koyma vardır. Enflasyon ve işsizlik verilerinin çarpıtılması da aynı bakış açısının ürünü değil mi?

Son Eklenenler

  • Ukrayna’nın en büyük demir madenciliği işletmesi olan Kryvyi Rih Demir İşletmesinin 4 madeninde işçiler grevde. Güneşten, gökyüzünden mahrum, yerin yüz metrelerce altında çalışan maden işçileri 3 Eylülden itibaren kendilerini madene kapatarak bir...
  • Bizler petrokimya sektöründe çalışan kadınlarız. Birçok işyerinde yaşanan sıkıntılar elbette bizim de fabrikamızda yaşanıyor. İlk başlarda bizi Covid-19 virüsüyle öyle korkuttular ki kimseyle temas etmemek için elimizden geleni yapıyorduk. Ama bunun...
  • İşçi Dayanışması gazetesi tam 150 sayıdır sınıfına yol gösteriyor! Değişen, dönüşen, kendi birliğine, gücüne ve örgütlülüğüne güvenen işçilerin sesi olarak çıktığı bu yolda büyümeye ve serpilmeye devam ediyor. İşçi sınıfının tarihsel mücadele...
  • İşçiler olarak içinde bulunduğumuz yoksulluk, ağır çalışma koşulları giderek belimizi büküyor. Bunlara bir de artan işsizlik, işten atılma endişesi ekleniyor. Oysa tüm bu sorunlar tek tek işçilerin değil tüm işçi sınıfının sorunları olarak...
  • Tüm dünya ağır bir ekonomik krizin ve koronavirüs salgınının etkisi altında bulunuyor. İşsizlerin ve yoksulların sayısı çığ gibi büyüyor. Emekçilerin yaşam koşulları her geçen gün daha fazla kötüye gidiyor. Hemen her ülkede eğitim ve sağlık...
  • İşçi Dayanışması 150 sayıdır mücadelemizin, öfkemizin, sevinçlerimizin, işyerlerinde yaşadığımız sorunların kürsüsü oldu. İlk sayısından itibaren, her sektörden, fabrikadan, şehirden ve hatta okyanuslar ötesinden işçi arkadaşlarımızla buluştuğumuz...
  • Bundan yıllar önce UİD-DER’e yeni geldiğim sıralarda, bana bir işçi arkadaş gazete vermeye başladı, İşçi Dayanışması gazetesi. Ben de o sıralarda şöyle bir göz gezdirip okumadan sayfalardaki resimlere bakıyordum. Aldığım gazeteleri eve gittiğimde...
  • İşçi Dayanışmasının ilk sayısına hepimiz yetişemesek de UİD-DER internet sitesindeki arşivinden bulup sayfalarını karıştıranımız çok olmuştur. O günlere şahit olanlarımız geçmişteki mücadele günlerini yâd etmiş, yola sonradan düşenlerimiz ise...
  • Ali Abi döküm işinde çalışıyor. Daha küçük bir çocukken çırak olarak başlayan çalışma hayatı 50 yılı aşmış. Özellikle ilk yıllar sigortasız çalıştırıldığı için ancak dört yıl önce emekli olabildi Ali Abi. Döküm işi ağır ve çok tehlikeli iş...
  • Sömürücü egemenler, salgını çok yönlü, çok kapsamlı bir saldırı aracına dönüştürmüştür. İnsanların hak ve özgürlüklerini koruyarak salgınla mücadele etmek yerine, onu kullanarak bir korku imparatorluğu yaratmış, kapitalizmin tüm...

  • Antigone, bundan 2 bin 455 yıl önce Atinalı Sophokles tarafından yazılmış Thebai Üçlemesi olarak bilinen oyunun sonuncusudur. Sürgüne giden Oidipus’un ölümü üzerine iki oğlu dönüşümlü olarak birer yıl tahta geçerek iktidarı paylaşmak üzere...
  • Covid-19 salgını, hem dünyada hem Türkiye’de en belirleyici gündem olmaya devam ediyor. Egemenler, her şeyi gölgede bırakan Covid-19’a karşı mücadele etmek yerine onu bir korkutma aracı olarak kullanmaya devam ediyorlar. Milyonlarca insan daha yeni...
  • Petrol-İş Sendikası Gebze Şubesinin örgütlü olduğu Novares fabrikasında uzun süredir devam eden toplu iş sözleşmesi görüşmelerinin (TİS) tıkanması sonucu işçiler 22 Eylülde üretimi durdurarak greve çıktılar. Pandemi nedeniyle 9 ayı bulan TİS...

UİD-DER Aylık Bülteni