Buradasınız
Uyan Artık Uykudan, Uyan Esirler Dünyası!
Gebze’den bir kadın metal işçisi
Merhaba dostlar,
Ben Gebze’de otomotiv sektöründe faaliyet gösteren bir fabrikada çalışıyorum. İşçi sınıfının maruz kaldığı düzensiz vardiyalardan, uzun ve yorucu çalışma saatlerinden biz de en ağır şekillerde nasibimizi alıyoruz. Son aylarda özellikle sekiz saatlik çalışmaları arar olduk. Neredeyse tüm fabrika 12 saat çalışmak zorunda bırakılıyor. Ramazan ayında da durum değişmedi tabii. Oruç tutmakta olan arkadaşlarımız, uzun çalışma saatlerinin etkisiyle robotlaşıp kendini bile tanıyamaz hale geldiler. Fabrikamızda yaşamış olduğumuz bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Ramazan ayının son günlerine doğru bir akşam yemekhaneye girdiğimizde gözlerimize inanamadık. Daha önce sadece birer çeşit olan tüm yemekler, tatlılar, salatalar dört çeşit olmuş, düzgün bir şekilde ayarlanan masalara rengarenk sandalyeler iliştirilmişti. Yemeğini alıp masalara doğru yönelen işçilerin bazılarını, takım liderleri seçip özenle hazırlanan masalardan birine yönlendiriyordu. Birkaç dakika sonra öğrendik ki, sevgili patronumuz değerli vakitlerini işçileriyle birlikte iftar yemeği yemeye ayırmışlar! Çeşit çeşit yemekler, içecekler, tatlılar, rengarenk masalar da bu yüzdenmiş. Takım liderlerinin masalara yönlendirdiği işçilerse, patronumuzla aynı masada yemek yeme şerefine nail olacak kişilermiş! Derken iftar saati geldi, dev ekran televizyondan ezan sesi duyuldu. Patronumuz henüz teşrif etmemişti. İftar saatine yetişme saygısını göstermeyen patronumuza, onun masasında oturan arkadaşlarımız saygıda kusur etmediler ve ezan okunmasına rağmen yemeklerini yemeyerek patronlarının gelmesini beklediler. Biraz sonra patronumuz ve yardımcıları kapıda göründü. Bir hareketlilik ve koşturmaca başladı. Sandalyeler hazırlanıyor, ekmekler yetiştiriliyordu. Rezerve edilen masasına oturdu ve yemeğini yerken arkadaşlarımızla koyu bir sohbete daldı.
Bizler yemeğimizi yedik ve dışarıya çıktık. Sonra neler konuştuklarını sorduk arkadaşlarımıza. Patronumuz yemekhanenin neden bu kadar boş olduğunu sormuş, arkadaşlar da işçilerinin çoğunun 12 saat çalıştıklarını o yüzden henüz gelmediklerini söylemişler. Patronumuzun tepkisi ise ilginç: “Nasıl yani 12 saat mi çalışıyorlar? Peki oruçlarını nasıl açıyorlar? Zor olmuyor mu? Kaçta işbaşı yapıyorlar?” İşte bunun gibi, hiçbir şeyden haberi yokmuşçasına sorular sormuş işçilere. Ama patronumuzun tepkisinden daha ilginç olan bir şey var ki, o da bu sorularla karşılaşan arkadaşlarımızın yorumları: “Yaa arkadaşlar görüyor musunuz? ADAMCAĞIZIN hiçbir şeyden haberi yok. Bizi kendi kafalarına göre 12 saat çalıştırıyorlar. Adamın ruhu bile duymuyormuş meğer!”
Duyduklarımıza inanamamıştık. Onlara bunun bir strateji olduğunu, ondan habersiz hiçbir şeyin yürümeyeceğini, böyle bir şey olmasının mümkün olmadığını anlatmaya çalıştığımızda ise, “ne yani adam numaramı yapacak bize” gibi cevaplar aldık. O kadar güzel masallar anlatmıştı ki onlara ve kendini o kadar masum ilan etmişti ki söylediklerimizi duymuyorlardı bile bazıları.
Evet, patronumuzun hiçbir şeyden haberi yoktu, olsa işçilerinin bu koşullarda çalışmasına izin verir miydi hiç?! Haberi yoktu ve o gün haberi oldu! Ertesi gün gittiğimizde ise, o güne dek akşam 18’e kadar süren fazla mesai 19:30’a çıkarılmıştı. Yani uzun olan çalışma saatleri daha da uzatılmıştı. Bu durum o masallara çocuklar gibi kanıp patronu “adamcağız” ilan edenlere bir tokat gibi inmişti aslında.
Evet patronumuz işçilerinin sömürüsünden bu denli habersiz olduğu için “adamcağız” olmuştu. Peki ya ev kirası, faturalar, borçlar boğazını sıktığı için fazla mesaili çalışmak zorunda bırakılan adamcağızlar? Günde sadece birkaç saat gördükleri annelerinin yüzlerini unutmaya başlayan küçücük çocuklarını bırakıp gecesini gündüzünü fabrikada makine başında geçiren kadıncağızlar?
Artık uykudan uyanalım. Artık bu masallara kanmayalım. Bizi iliğimize kadar sömüren ve bunda hiçbir suçu yokmuş gibi masum kılıklara bürünen, gözümüzün içine baka baka, alay edercesine, bizi aptal yerine koyanlara “yeter” demenin vakti gelmedi mi? Gücümüzün bilincine vararak, sınıfımıza sahip çıkarak, örgütlü mücadeleye atılmaktan başka çıkar yol yok. Ya kurtuluşa giden yolda emin adımlarla yürüyeceğiz ya da ömrümüzün sonuna kadar böyle masallar dinleyeceğiz. Seçim bizim…
Çevreciler Ankara’ya Yürüdüler
- “Burada Ne İşiniz Var, Gidin Evinizde Dinlenin”
- “İşçiye Verilen Değer” Bu mu Olmalı?
- Bize Yokluk, Milletvekillerine Bolluk
- Bandın Hızı mı İşçilerin Birliği mi?
- Tarım İşçileri, Devrilen Traktörler, Market Rafları
- Yoğun Bakım Tavanı Çöktü, Kaza Değil Cinayet!
- Bu Düzen İnsana da Canlılara da Değer Vermez
- Bir Kuş Konar, Bir Kuş Yer…
- Bu Kadarı Olmaz Demeyelim!
- Örgütlenmeye İhtiyacımız Var
- Tatili Bile Çok Görüyorlar Bize
- Dönme Dolap Gibiyiz
- Medyanın Gösterdikleri mi, Yaşadığımız Gerçekler mi?
- Duymadıysan Öğren, Unuttuysan Hatırla!
- Telefona Yansıyan Çaresizlik: Asıl Çözüm Nerede?
- Eğitimde Kemer Sıkılamaz
- İsraftan Tasarruf Edilir, Sağlıktan Değil!
- Patronlar Gençliğimize Göz Dikmiş Durumda
- Sınıf Sendikacısı Olmak
- Değişen Dünyam ve Dünyayı Değiştirme İsteğim
Son Eklenenler
- Manisa’nın Soma ilçesinde AKP Batman Milletvekili Ferhat Nasıroğlu’na ait olan Fernas Madencilik’te Bağımsız Maden-İş Sendikasında örgütlenen işçilerden altısı işten atıldı. Bunun üzerine işten atılan işçilerin işe iadesi, sendikal hakların...
- Yıllarca çalışarak emeklilik primlerini ödedikleri halde emeklilik hakları gasp edilen EYT’li emekçiler, ancak örgütlenip mücadele ederek, meydanlara çıkarak haklarını geri alabildiler. Ne var ki bu sefer de emekli maaşlarının sefalet maaşı olması...
- İzmir Kemalpaşa Belediyesi işçilerinin 5 Ağustostan bu yana devam eden direnişi kısmi kazanımla sonuçlandı. Hak-İş’e bağlı Öz Büro-İş Sendikasında örgütlü Sarar işçileri, Toplu İş Sözleşmesi görüşmelerinde ücret konusunda anlaşma sağlanamaması...
- Dünya işçi sınıfının, emekçilerin, gençlerin, emekçi kadınların sorunları her geçen gün derinleşiyor. Egemenler sömürüyü derinleştirmeye, iktidarları bâki kalsın diye yasaları değiştirmeye, baskıyı, adaletsizliği, emperyalist savaşları büyütmeye,...
- Zihnimde, yaşadığım mahalleden, kentten, ülkeden ve dünyadan milyarlarca yoksul insanın sesli, sessiz çığlıkları yankılanıyordu. Bunun nedeni Jack London’un “Uçurum İnsanları” adlı eseriydi. London, sömürü düzenini ve bu düzenin İngiltere’nin...
- CarrefourSA Esenyurt depo işçilerinin direnişi kazanımla sonuçlandı. İstanbul Arnavutköy’de Getir deposunda çalışan Dinçer Lojistik işçilerinin ücretlerine zam yapılması ve çalışma koşullarının iyileştirilmesi talebiyle 26 Ağustosta başlattıkları iş...
- Desan Tersanesinde kadrolu işçi Serkan Çiçek, 27 Ağustosta panoya kablo bağlarken akıma kapılarak hayatını kaybetti. DİSK’e bağlı Limter-İş Sendikası, Serkan Çiçek’in ölümünü ve tersanelerde alınmayan önlemler nedeniyle yaşanan tüm iş cinayetlerini...
- İşçi Dayanışması bültenin 195. sayısındaki “Kendimiz İçin Yürüdük” yazısı beni çok etkiledi. Yazıda emekçi kadınların daha iyi bir yaşam için mücadele etmesi gerektiği anlatılıyor. Bir de mücadele eden kadın işçilerin önüne çıkarılan engellere ve bu...
- Merhaba işçi kardeşlerim, sporun her çeşidinin insanın beden ve ruh sağlığı açısından ne denli önemli olduğu tartışmasızdır. Ancak günümüzde her türlü spor dalı kapitalist endüstrinin bacasız fabrikası gibi. Futbol aracılığıyla sömürücü düzeninin...
- Patronların düşük ücret ve ağır çalışma koşulları dayatması karşısında sendikal örgütlenme yolunu seçen işçilerin sayısı her geçen gün artıyor. İşçilerin kölelik koşullarına sessiz kalmasını isteyen, işçi düşmanı siyasi iktidarın desteğini arkasına...
- Manisa’nın Soma ilçesinde Fernas Madencilikte çalışan maden işçileri sendikaya üye oldukları için işten atıldı. Madenciler ücret düşüklüğü ve çalışma koşullarının iyileştirilmesi için Bağımsız Maden-İş Sendikasına üye olmuşlardı. İşten atılan...
- Paris’te tekstil işçiliği yapan Eugène Pottier, bundan 154 yıl önce bir şiir yazdı. Sömürünün, sınıfların, savaşların olmadığı bir dünya için mücadele eden Pottier’in yazdığı şiir, bir başka işçi olan Pierre De Geyter tarafından 18 yıl sonra...
- Tekgıda-İş Sendikasında örgütlenen Polonez işçileri patronun işten atma saldırısıyla karşılaşmış ve bunun üzerine İstanbul Çatalca’da bulunan fabrika önünde direnişe geçmişlerdi. UİD-DER Kadın Komitesi, direnişlerini 37 gündür coşku ve kararlılıkla...