Navigation

Buradasınız

John Q.

Bizler kamuda çalışan kadın sağlık işçileri olarak yazıyoruz bu mektubu. Koronavirüs salgını ile gecemizin gündüzümüzün dolu olduğu günlerden geçiyoruz. Ancak birbirimizle oldukça nefes alabiliyoruz. Geçtiğimiz günlerde “John Q.” filmini izledik. Yakın zamanda bizler de hasta yakını olmuştuk ve sağlık sisteminin sorunlarıyla, bu kez sağlık çalışanı değil hasta yakını olarak karşı karşıya kalmıştık. İzlediğimiz bu film de hem sağlık çalışanı hem hasta yakını olarak olayları yorumlamamızda bize yardımcı oldu. Aslında ne kadar yabancılaşmıştık insanların acılarını görmeye! Kimi zaman sağlık çalışanlarını bu sistemin arzu ettiği şekilde duygusuzlaşmış, yabancılaşmış bulabiliyoruz. Bu durumun sebeplerine, çalışma koşullarının, sağlık sisteminin davranış biçimlerimizi nasıl değiştirdiğine dair sohbet etme fırsatı bulmuş olduk.

Bizler kamuda çalışan kadın sağlık işçileri olarak yazıyoruz bu mektubu. Koronavirüs salgını ile gecemizin gündüzümüzün dolu olduğu günlerden geçiyoruz. Ancak birbirimizle oldukça nefes alabiliyoruz. Geçtiğimiz günlerde “John Q.” filmini izledik. Yakın zamanda bizler de hasta yakını olmuştuk ve sağlık sisteminin sorunlarıyla, bu kez sağlık çalışanı değil hasta yakını olarak karşı karşıya kalmıştık. İzlediğimiz bu film de hem sağlık çalışanı hem hasta yakını olarak olayları yorumlamamızda bize yardımcı oldu. Aslında ne kadar yabancılaşmıştık insanların acılarını görmeye! Kimi zaman sağlık çalışanlarını bu sistemin arzu ettiği şekilde duygusuzlaşmış, yabancılaşmış bulabiliyoruz. Bu durumun sebeplerine, çalışma koşullarının, sağlık sisteminin davranış biçimlerimizi nasıl değiştirdiğine dair sohbet etme fırsatı bulmuş olduk.

Aslında filmin ilk anından itibaren Amerikalı bir işçi ailesinin yaşamıyla bizim yaşamlarımız ne kadar benzer diyerek başladık söze. Onlar da fatura ödeme derdi ile meşgul biz de. Onlar da ev kredisi ödemek zorunda biz de. John bir metal işçisi ve ekonomik kriz bahanesiyle haftada sadece 20 saat çalıştırılıyor, haliyle aldığı ücret ancak karın doyurmaya yetiyor. Bir arkadaşımız da bu durumun işçilerin koronavirüs bahanesiyle kısa çalışma ödeneğine mahkûm edilmesine ne kadar benzediğinden bahsederek sohbeti günümüze taşıdı. Diğer sağlık çalışanı arkadaşımızın annesi yakın dönemde ameliyat olmak zorundaydı ve işlemler konusunda ne kadar zorlandığından bahsetti. Biz sağlık çalışanı olduğumuz halde yakınlarımız için bu denli zorlanıyorsak diğer emekçiler için durum daha zor, bu bataklıktan kurtulmanın yolunu bulmalıyız. Sözüne şöyle devam etti arkadaşımız: “Doğuştan gelen haklarımız vardır demişti ilkokul öğretmenim. Yaşam, sağlık, eğitim. Ama sanırım bir kısmını söylemeyi atlamış, bu bahsettiğimiz hakları sistem altın tepside sunmuyor. Gerçek şu ki bunlar mücadele etmeden alamayacağımız haklar. Hepimizin ortak bir derdi var. Sağlığa ulaşma zorluğu ya da hiç ulaşamama. Tüm bunlar insanı düşündüren, düşündükçe bir şeyler yapmaya iten olaylar.” İşte John Q. filminde şahit oluyoruz ki oğlunu yaşatmaya çalışan bir baba da bizimle aynı sorunlarla boğuşuyor. Kapitalizm altında sağlığa ulaşmak için, yaşamak için insan olmanın yetmediğinin, paranın ana unsur olduğunun farkına varıyor. Paran yoksa ölüme terk edilebileceğini acı bir şekilde anlatıyor. Babanın çocuğu için verdiği mücadeleye tanık olan sağlık çalışanları da filmi izledikçe değişime uğruyor ve mesleklerini kaybetme pahasına destek olup sağlık hizmeti vermeye başlıyorlar. Bu yaptıklarıyla beraber asıl kimliklerini buluyorlar bir yerde. Temelde hepimiz, hangi sektör olursa olsun üretenleriz, emekçileriz. Ortak paydamız eşitlik, güzellik, adaletin kol gezdiği bir dünyada kardeşçe yaşamak özlemi. Gelin özümüze dönelim, kardeşliğimizi hatırlayalım ve insanın insanca yaşadığı günleri kuralım.” Bir arkadaşımız da annesini hatırlayarak başladı sözüne: “Annem hep derdi sana bir şey öğreten insanlarla beraber ol diye, ben de bugün sizlerle beraber çok şey öğrendim, doğru yerdeyim. Filmden sonra ne hissettiğimi söylersem de en başta birlikten kuvvet doğar bunu anladım. John tek başına olsaydı başaramazdı. Dışarıda onu destekleyen binlerce insan toplanmıştı. Çünkü bütün emekçiler aynı durumu yaşıyordu. Paran varsa yaşayabilirsin demişti bu sistem onlara. Bir kişi cesaretle bir adım atınca nasıl da binlerce olmuşlar, düzene karşı seslerini çıkarmaya başlamışlardı. Koşullar ağırlaştıkça emekçilerin hoşnutsuzluğu da artıyor. Bir baba oğlunun yaşamı için mücadele etti ve mucize gerçekleşti.”

Yaşadığımız topraklarda da hep bahseder büyüklerimiz kuyruklardan. Hastane kuyruğu, tüp kuyruğu, yağ kuyruğu… Filmde sağlık sigortası işlemleri için metrelerce kuyruklarda bekleyen siyah ve beyaz emekçileri görüyoruz. Buna dikkat çekerek sözü alıyor diğer arkadaşımız: “Demek ki Amerikan işçi sınıfı da uzun kuyruklarda beklemek zorunda kalıyor. Yoksul emekçi halk dünyanın neresi olursa olsun sağlık hizmetine erişimde zorluk çekiyor. Bir de film 2001 krizi döneminde geçiyor, ağır yaşam koşullarının emekçilerin sırtına yüklendiğini görüyoruz tıpkı günümüz gibi. Özel sağlık sigortasının olduğu Amerika’da geçen filmde kısaca paran kadar sağlık deniyor.” Bir diğer sağlık çalışanı arkadaşımız ise; “tüm yaşamımız boyunca çalışıyoruz, emekli olduğumuzda ömrümüzün çoğunu zaten çalışmaya harcamış oluyoruz. Filmdeki karakter de bir metal işçisi. Patronu tarafından sağlık sigorta fonu değiştiriliyor. Ancak bundan haberi bile olmuyor. Ancak oğlu için ihtiyacı olup araştırdığında farkına varıyor. İşverenin umurunda bile değil, onun tek düşündüğü kendi kazandığı para, kazandığı kâr. John’un yapmaya çalıştığı oğlunun yaşamını kurtarmak. Sistem onu bir cinnet haline sokuyor. O içerdeyken dışarda binlerce emekçi ona destek verdiğini haykırıyor. Aslında tek başına değil ancak birlikte olursak neler yapabileceğimizi güzel anlatmış” diyerek düşüncesini dile getirdi.

Sohbetimizin sonunda herkes birbirine teşekkür etti ve yan yana gelmemizin türlü engellerle önüne geçilmeye çalışıldığı şu günlerde birlikte olmanın umudumuzu dinç tuttuğunu hatırlatıyoruz. Bizler örgütlü işçiler olarak yaşadığımız sorunların kaynağını iyi kavramalıyız, kavrayalım ki dönüp değiştirme gücü ve inancını bulabilelim. Peki, bu yeter mi? İş yerinde, evimizde, ailemizde, mahallemizde gücümüzün yettiği her yerde yan yana gelebilmeli ve nefes alabilmenin yollarını birlikte aramalıyız. Hayatımızın her yanını sarmış, bizi boğan sisteme karşı sağlık işçileri olarak bir kez daha diyoruz ki; güç bizde, derman ellerimizdedir! Sağlıklı kalmanın reçetesi örgütlü mücadeledir!

11 Ocak 2021

Sınıf, Emek, Tarih, Yaşam

Sınıfın Penceresinden

  • Binlerce yıl ötelerden günümüze uzanan yapılar, aslında bizlere emeğin serüvenini anlatır. Tüm zenginlik doğanın ve emeğin ürünüdür. Emektir doğadaki zenginliği işleyip dönüştüren. Ta Firavunların Mısır’ından Roma’ya, Hindistan’dan Korkunç İvan’ın Moskova’sına kadar… Dillere destan olmuş şehirleri kuran emektir. Piramitler, saraylar, kanallar, katedraller, sarnıçlar, kemerler, tapınaklar… Emektir bugünün insanını dahi hayrete düşüren tüm bu yapıları yaratan yegâne güç!
  • İnsanlar var olalı beri emek harcadılar, ürettiler, üretiyorlar. Beslenmek, barınmak ve hayatta kalmak çok zordu. Doğa hem bütün ihtiyaçları barındırıyordu ama hem de bunlara ulaşmak ciddi bir emek gerektiriyordu. Çeşitli aletlerin yardımıyla kendi güçlerini kullanan insanlar, zamanla doğada var olan suyun, hayvanların, rüzgârın gücünü kullanmayı keşfettiler. Böylece ihtiyaçlarını üretmek, yaşamlarını sürdürmek çok daha kolay oldu. İnsanın üretim sürecindeki gelişimi hep devam etti. Üretim sürecine makineler girdi, ilk makineler…
  • Kadına yönelik şiddet, kadın cinayetleri durmaksızın artarken emekçi kadınlar aynı sorulara cevap arıyor: Kadına yönelik şiddetin önüne neden geçilemiyor? Şiddet neden artıyor? Siyasi iktidarın temsilcileri şiddetin nedeninin eğitimsiz, cahil, vicdansız, merhametsiz, öfkesini kontrol edemeyen, ailevi ve ahlâki değerlere sahip çıkamayan kişiler olduğunu söylüyor. Erkekleri vicdanlı ve merhametli olmaya çağırıyorlar. Söylenen sözler ilk anda kulağa hoş gelebilir ama kadına yönelik şiddetin ve kadın cinayetlerinin artmasının sebebi tam da siyasi iktidarın aileyi korumak adına kadınların haklarına saldırması ve erkek egemen zihniyeti körüklemesidir.
  • George Floyd, “nefes alamıyorum” diye inliyordu ama ırkçı polis umursamadı ve onu acımasızca öldürdü. Floyd’a yapılan bu muamele, kara derililerin değişmeyen kara bahtı, bitmeyen çilesidir. Yüzlerce yıl boyunca Afrika’dan Amerika’ya köle olarak satıldılar bir hayvan ya da bir eşya gibi. İnsan yerine konmayan, aşağılanan, horlanan siyahlar onlarca kez isyan ettiler ve sonunda 1861’de başlayan Amerikan İç Savaşı sonrasında kölelikten kurtuldular. Özgürlüklerine kavuşan siyahların gözleri daha bir ışıl ışıl parlamaya başladı. Ne var ki, o umutlu bakışlardaki ışıltı çok geçmeden solduruldu, tam bir vahşetle karşı karşıya bırakıldılar.
  • Siyasi iktidarın temsilcileri halkın gözüne baka baka yalan söylüyor, bunu da politik uyanıklık ve iş bilme olarak pazarlıyorlar. Gülerek liranın dolar karşısında değer kaybetmesinin halkı ilgilendirmediğini söyleyen Bakan Albayrak, belli ki milyonları istediği gibi aldatabileceğini düşünüyor. Şüphe yok ki bu konuşmanın ardında kibir ve emekçileri aptal yerine koyma vardır. Enflasyon ve işsizlik verilerinin çarpıtılması da aynı bakış açısının ürünü değil mi?

Son Eklenenler

  • Genç işsizliğin yüzde 30’lara çıktığı, yoksulluğun her geçen gün arttığı Tunus’ta emekçilerin haklı öfkesi sokaklarda yankılanmaya devam ediyor. Hükümetin, emekçilere hiçbir güvence vermeden salgına karşı önlem adı altında sadece sokağa çıkma...
  • Geçtiğimiz haftalarda, çok bilindik bir program olan “Güldür Güldür”de işçi sınıfının örgütlülüğünün dağıtılarak yıllar içinde nasıl sorgulamayan işçiler yaratıldığı anlatıldı bir skeçle. İzlediklerimiz komik bir şekilde ele alınmıştı ancak bir kez...
  • DİSK’e bağlı Birleşik Metal-İş Sendikasında örgütlendikleri için işten atılan ve 43 gündür fabrika önünde direnişte olan Ekmekçioğulları Metal işçileri 19 Ocak günü Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığıyla görüşmek için Ankara’ya gittiler....
  • Dünya işçi sınıfı 2021’i sermaye sınıfının yoğunlaşan sömürüsü, baskısı ve yasaklarıyla karşıladı. İşten atma saldırıları, ücret kesintileri, hak gaspları artarak devam ediyor. Ancak işçiler de bu saldırılara karşı birleşmekten, direnmekten,...
  • Arkadaşlarla bir hafta sonu bizim evde buluşma ayarladık. Sokağa çıkamadığımızdan dolayı evde zaman geçirmek istedik. Herkes bir fikirle gelmişti. Bir arkadaşım kutu oyunu getirmişti. Oyunun adı “Monopoly.” Oyunun amacı şu; banka sana hayatta...
  • Geçtiğimiz günlerde koronavirüs önlemlerinin alınıp alınmadığını denetlemek için işyerimize kamu görevlileri geldi. Tabi bu denetimin nedeni bir arkadaşımızın işyerinde koronavirüse karşı yeterli önlemlerin alınmadığına dair yaptığı şikâyetmiş. Bir...
  • Kapitalist sistemin yarattığı büyük çelişkiler, eşitsizlikler, adaletsizlikler, derinleştirdiği toplumsal sorunlar her geçen gün daha fazla can yakıyor. 21’inci yüzyılın teknolojik gelişmişlik ve üretim düzeyine rağmen yüz milyonlarca insan açlık...
  • “Biz ekmeğimizin peşindeyiz.” Ne çok duyarız bu sözleri çalıştığımız fabrikalarda, işyerlerinde, grev ve direnişlerde. Kimi zaman yapılan bir yanlışın üzerini örtmek, bahane bulmak için kullanılır. “Bakma yapmak istemezdim ama işte ekmeğimizin...
  • Krizin ve Covid-19 salgınının yükü işçi ve emekçilerin üzerine yıkılmaya devam ediyor, yoksullaşma derinleşiyor. Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu DİSK’in Covid-19 Döneminde İşsizlik Sigortası Fonu Raporu, İşsizlik Sigortası Fonunun...
  • Tüm dünya yeni bir yıla “merhaba” dedi. Çeşitli dillerde, farklı tonlarda çıktı bu merhabalar. İnsanlar yeni yılda yeni dilekler dilediler. Kimisi milyarlarına milyar istedi yüzü kızarmadan, mücevher takımına yeni yeni mücevherler istedi. Kimisi iş...
  • Otomotiv sektörüne plastik araba parçaları üreten bir fabrikada çalışıyorum. Covid-19 salgınıyla birlikte çalıştığımız fabrikada bir panik havası vardı. Televizyonlardan, internetten yayılan korku ve panik havası hemen herkesi çok etkiledi. Toplum...
  • Bir yılı daha geride bıraktık. 2020’nin ilk aylarında hayatımıza giren pandemiyle birlikte yaşamımız içinden çıkılmaz hale geldi. İşsizlik, yoksulluk derken bir de üstüne gelen yasaklarla beraber nefes alamaz olduk. Biz işçiler için zor bir yıldı....
  • Siyah emekçilere yönelik ırkçı saldırılar devam ediyor. ABD’de geçtiğimiz Mayıs ayında George Floyd’un katledilmesi üzerine tüm dünyada emekçilerin adalet talebi yükselmiş, meydanlar ırkçı nefrete karşı dolup taşmıştı. Kıtadan kıtaya sıçrayan...

UİD-DER Aylık Bülteni