Navigation

Buradasınız

Kelebeğin Kanatları, İşçilerin Emeği ve Gücü: Korkularımızı Yenelim!

Bilirsiniz, tırtıllar birtakım evrelerden sonra kelebeğe dönüşürler. Tırtıllar, dönüşüm geçirip kelebek olduktan sonra uçarak hayatlarına devam ederler. Tırtılın kelebeğe dönüşmesine dair bir hikâye okuduğumda, haliyle biz işçileri düşündüm. Bu hikâye, ilk önce kendi gücünün farkına varmayan, korkan ama sonunda korkularını yenip gücünün farkına varan bir kelebeğin hikâyesidir. Sizlerle paylaşmak ve kendi gerçekliğimize bir de bu hikâye üzerinden bir göz atalım istedim.

Bilirsiniz, tırtıllar birtakım evrelerden sonra kelebeğe dönüşürler. Tırtıllar, dönüşüm geçirip kelebek olduktan sonra uçarak hayatlarına devam ederler. Tırtılın kelebeğe dönüşmesine dair bir hikâye okuduğumda, haliyle biz işçileri düşündüm. Bu hikâye, ilk önce kendi gücünün farkına varmayan, korkan ama sonunda korkularını yenip gücünün farkına varan bir kelebeğin hikâyesidir. Sizlerle paylaşmak ve kendi gerçekliğimize bir de bu hikâye üzerinden bir göz atalım istedim.  

Hikâye şöyle: Küçük tırtılımız bir yerden başka bir yere ağır ağır sürünerek gitmek zorundadır. Hedefe varmak zordur. Sürünmekten bıktığında bir ağaca tırmanmaya karar verir. Ancak o basit bir ağaç değildir, büyük bir gövdesi ve canlı yaprakları olan bir ağaçtır. Tırtıl ağaca tırmanmaya başlar. Kayar, düşer. Yeniden tırmanır, yeniden düşer. Ama pes etmez. Adım adım ilerler, tırmanmayı başarır. Sonunda bütün vadiyi görebildiği bir dala gelir. Manzara büyüleyicidir.  Ormandaki diğer hayvanları, pamuk tarlası gibi beyaz bulutlarla dolu mavi gökyüzünü ve ufukta masmavi denizi seyreder. Tırtıl bu dalda huzurlu bir nefes alır. Bir süre durur ve etrafındaki dünyayı gözlemler. Hayatın ne kadar canlı ve güzel olduğunu fark eder. Tırtıl için çok yorucu olan bu tırmanış sonrası derin bir uykuya dalar.

Uzunca bir süre uyuyarak etrafında bir koza örer. Kendi ördüğü koza uyandığında hareket etmesine izin vermez. Ağır bir kabukta sıkışmış hisseder kendisini tırtılımız. Hareket etmeye çalışır. Sırtında çıkan büyük mavi kanatlara benzeyen şeyleri hareket ettirir ve kabuk kırılır. Tırtıl artık bir tırtıl değildir, mavi bir kelebektir. Fakat tırtılın bunu anlaması kolay olmaz. Anlayamaz ne olduğunu. Mavi bir kelebeğe dönüşen tırtılımız, kelebek gibi uçmasını bilemediği için halen tırtıl gibi sürünmeye çalışır. Kanatları olmasına rağmen, küçük bacaklarını kullanarak ağaca sürünerek çıkar. Büyük mavi kanatları ağır geldiği için gücünü tüketir. Hâlâ bir tırtıl olduğuna inanan kelebek, hayatının neden bu kadar zorlaştığını anlayamaz. Kanatlarının ağırlığını taşımaktan bıkar, dönüştüğü dala geri dönmek ister. Bir rüzgâr, beklenmedik bir şey onu geriye iter. Hâlâ bir tırtıl olduğunu düşünen kelebek durur ve çok uzakta görünen o dala bakar. Sonra umutsuzluğa kapılıp ağlamaya başlar.

Onun ağlamasını duyan güzel bilge bir beyaz kelebek yanına yaklaşır.  Mavi kelebeğin ağlaması geçtiğinde, beyaz kelebek ne olduğunu sorar.

- O dala tırmanamadım. Önceden, zor olmasına rağmen yapabiliyordum.

- O dala tırmanamasan da… Belki ona uçabilirsin der ve uçar gider Beyaz kelebek.

Mavi kelebek beyaz kelebeğin söylediklerini garipser. Sonra kendine, büyük ve ağır kanatlarına bakar. Kabuğundan çıktığı gün olduğu gibi, onları sertçe hareket ettirir ve açar. Çok büyük ve güzeldir. Tırtıl kendinden korkar ve kanatlarını hızla kapatır.

Mavi kelebek, beyaz kelebeğin her hareketini şaşkın bakışlarla izler. O anda, artık tırtıl olmadığını, belki de bu ağır kanatların faydalı olabileceğini anlamaya başlar. Mavi kelebek kanatlarını tekrar açar ve bu sefer onları açık tutar. Kanatlarını okşayan rüzgârla birlikte bu kanatların artık onun bir parçası olduğunu hisseder. Artık bir tırtıl olmadığını anlar. Öyle ki artık yürüyerek hayatına devam edemezdi. Mavi kelebek, büyük, güzel, mavi kanatlara sahiptir. En açık gökyüzü renginden en kızgın denizin mavisine kadar birçok farklı tonda mavilere sahip kanatlar. Ama kendinde bulunan böylesine bir güzelliği fark etmemiştir. Kanatlarının güzel ve büyülü mavisini izler. Ardından her seferinde kanatlarını daha geniş ve daha geniş açar.  Çok kısa bir zaman içinde uçtuğunu fark eder. Yavaş yavaş o dala doğru ilerler.

Tekniği henüz mükemmel olmasa da uçmak, bacaklarını sürüklemekten çok daha kolaydır. Uçma korkusunun gerçekte kendisinin kim olduğunu kabul etmesine izin vermediğini fark eder.

Anlattığım bu sevimli tırtılın hikâyesi bana biz insanlarla ortak olan bazı yönleri hatırlattı. Mesela biz işçiler fabrikalarımızda sabahın köründen akşamın bir vaktine kadar en ağır koşullarda çalışmak zorunda kalırız. Çünkü hayatta kalabilmek ve en temel ihtiyaçlarımızı karşılayabilmek için çalışmak zorunda olduğumuzu biliriz. Dev kuleleri, köprüleri, tünelleri bizler inşa ederiz. Arabaları, uçakları, koca koca makineleri biz üretiriz. Şöyle durup dışarıdan bir baktığımızda aslında devasa şeyler yapar ellerimiz. Kısacası yaşamı var ederiz. Çevremizde gördüğümüz her şey işçilerin elinden geçerek üretilir. Ancak biz bu durumu çoğu zaman hayatın akışı içinde fark etmeyiz bile. Kafamız geçim derdi ve hayat gailesiyle meşgul olur çoğu zaman. Çünkü bu yaşam bize “normal” gelir. Böyle alıştırılmış buna inandırılmışızdır. Ancak ne zaman biraz vakit bulup bir denizin kenarında çay içip şöyle denizin maviliklerine kendimizi kaptırsak hayatın ne kadar da güzel olduğunu fark ederiz. Aslında azıcık rahatladığımız ve nefes alabildiğimiz bir zamanda hayatın güzelliklerini görürüz. Tırtıl da tırtılken kendi durumunu kanıksadığı için koca bir ağacın tepesine zor olsa da çabalayarak tırmanmıştı. O yorucu tırmanmadan sonra ağacın tepesinde gördüğü gökyüzünün, denizin, hayatın capcanlı ve çok güzel olduğunu fark emişti. Tıpkı biz insanlar gibi. Çalışmaktan kendimize ve sevdiklerimize vakit ayıramayız. Hayatın cefası biz işçilere, sefasını sürmekse zenginlere düşer.

Çalışma koşullarımızın bir parça da olsa değişmesini isteriz. Ama sadece istemekle de olmayacağını biliriz. Bunun için harekete geçip işçi arkadaşlarımızla bir araya gelmemiz gerekir. Patronların karşısında daha güçlü olmamız için örgütlü olmamız şarttır. Fakat bir şeyler yapmaya karar verdiğimizde adım atarken biraz zorlanabiliriz. Hele de işler istediğimiz gibi gitmediğinde de korkuya kapılırız. Umutsuzluğa düşeriz. Yaptığımız şeylerin başarıya ulaşmasının zor olduğunu düşünürüz. İşten atılma korkusu, geçim derdi gibi birçok neden sıralanabilir. Ancak sormak gerekir ki; bu kadar ağır koşullara ses çıkarmadan çalışmak mı zor, yoksa işçi arkadaşlarımızla bir araya gelip hakkımızı aramak mı? Kendimize bu soruyu soralım.

Tırtıl kelebeğe dönüştüğünde kanatları kendisine çok ağır ve büyük geldiği için korkup uçamıyordu ve umutsuzluğa kapılmıştı. Korkularımız ve önyargılarımız, yükümüzü daha da ağırlaştırmamıza neden oluyor. Umudumuzu canlı tutmamıza engel oluyor. Oysa hayatımızı güzelleştirmek bizlerin elindedir. Henüz uçma deneyimi olmayan kelebeğimize beyaz bilge kelebeğin yol gösterdiği gibi, biz işçiler de işçi sınıfının geçmiş mücadele deneyimlerinden faydalanarak mücadele edersek kazanacağımız çok şeyin olduğunu fark edebiliriz. İşçiler olarak bir araya geldiğimizde dayanışmayı, örgütlülüğü, başımız dik kendimize güvenen işçiler olarak sınıfımızın güzelliğini ve gücünü görürüz.

Kelebeğimizin hikâyesindeki gibi, ya korkularımız bize sahip olur ya da biz korkularımıza hükmederiz. Değişim cesaret ister. Örgütlü olmak cesaretlenmektir, güçlü olmaktır, sorunların üstesinden gelebilmektir ve sınıfına güven duymaktır. Kelebeğimiz kendinde bulunan büyük ve büyüleyici kanatlarını sonradan fark etmişti. Bizler de gücümüzün ve güzelliğimizin farkına varalım. Tek başına değiliz, dünyayı var eden milyonlarız. Yeter ki el ele verip, yeni bir dünya kurmaya girişelim. Değişmekten, yeni fikirlere açık olmaktan ve güzel bir dünya hayali kurmaktan ve bu hayal için mücadeleye atılmaktan korkmamalıyız.

16 Temmuz 2020

Sınıf, Emek, Tarih, Yaşam

Sınıfın Penceresinden

  • Binlerce yıl ötelerden günümüze uzanan yapılar, aslında bizlere emeğin serüvenini anlatır. Tüm zenginlik doğanın ve emeğin ürünüdür. Emektir doğadaki zenginliği işleyip dönüştüren. Ta Firavunların Mısır’ından Roma’ya, Hindistan’dan Korkunç İvan’ın Moskova’sına kadar… Dillere destan olmuş şehirleri kuran emektir. Piramitler, saraylar, kanallar, katedraller, sarnıçlar, kemerler, tapınaklar… Emektir bugünün insanını dahi hayrete düşüren tüm bu yapıları yaratan yegâne güç!
  • İnsanlar var olalı beri emek harcadılar, ürettiler, üretiyorlar. Beslenmek, barınmak ve hayatta kalmak çok zordu. Doğa hem bütün ihtiyaçları barındırıyordu ama hem de bunlara ulaşmak ciddi bir emek gerektiriyordu. Çeşitli aletlerin yardımıyla kendi güçlerini kullanan insanlar, zamanla doğada var olan suyun, hayvanların, rüzgârın gücünü kullanmayı keşfettiler. Böylece ihtiyaçlarını üretmek, yaşamlarını sürdürmek çok daha kolay oldu. İnsanın üretim sürecindeki gelişimi hep devam etti. Üretim sürecine makineler girdi, ilk makineler…
  • Kadına yönelik şiddet, kadın cinayetleri durmaksızın artarken emekçi kadınlar aynı sorulara cevap arıyor: Kadına yönelik şiddetin önüne neden geçilemiyor? Şiddet neden artıyor? Siyasi iktidarın temsilcileri şiddetin nedeninin eğitimsiz, cahil, vicdansız, merhametsiz, öfkesini kontrol edemeyen, ailevi ve ahlâki değerlere sahip çıkamayan kişiler olduğunu söylüyor. Erkekleri vicdanlı ve merhametli olmaya çağırıyorlar. Söylenen sözler ilk anda kulağa hoş gelebilir ama kadına yönelik şiddetin ve kadın cinayetlerinin artmasının sebebi tam da siyasi iktidarın aileyi korumak adına kadınların haklarına saldırması ve erkek egemen zihniyeti körüklemesidir.
  • George Floyd, “nefes alamıyorum” diye inliyordu ama ırkçı polis umursamadı ve onu acımasızca öldürdü. Floyd’a yapılan bu muamele, kara derililerin değişmeyen kara bahtı, bitmeyen çilesidir. Yüzlerce yıl boyunca Afrika’dan Amerika’ya köle olarak satıldılar bir hayvan ya da bir eşya gibi. İnsan yerine konmayan, aşağılanan, horlanan siyahlar onlarca kez isyan ettiler ve sonunda 1861’de başlayan Amerikan İç Savaşı sonrasında kölelikten kurtuldular. Özgürlüklerine kavuşan siyahların gözleri daha bir ışıl ışıl parlamaya başladı. Ne var ki, o umutlu bakışlardaki ışıltı çok geçmeden solduruldu, tam bir vahşetle karşı karşıya bırakıldılar.
  • Siyasi iktidarın temsilcileri halkın gözüne baka baka yalan söylüyor, bunu da politik uyanıklık ve iş bilme olarak pazarlıyorlar. Gülerek liranın dolar karşısında değer kaybetmesinin halkı ilgilendirmediğini söyleyen Bakan Albayrak, belli ki milyonları istediği gibi aldatabileceğini düşünüyor. Şüphe yok ki bu konuşmanın ardında kibir ve emekçileri aptal yerine koyma vardır. Enflasyon ve işsizlik verilerinin çarpıtılması da aynı bakış açısının ürünü değil mi?

Son Eklenenler

  • 50 gündür direnen Migros Depo işçileri, 23 Şubat Salı günü Anadolu Grup Genel Müdürlüğü önünde bir araya gelerek basın açıklaması gerçekleştirdiler.
  • İstanbul Tabip Odası, asistan hekimlerin zorlu çalışma koşulları ve karşılaştıkları sorunlara ilişkin Cağaloğlu’nda 24 Şubatta bir basın açıklaması düzenledi. Asistan hekimlerin tükendiğine dikkat çekilen açıklamada çalışma ve eğitim koşullarının...
  • Emekçilerin sorunları dağ gibi birikmişken iktidarın bu sorunlar karşısında yaptığı, sorunları yok saymak, inkâr etmektir.
  • Cezayirli işçi ve emekçiler, Hirak’ın ikinci yıldönümü olan 22 Şubatta demokrasi ve adalet özlemiyle tek yürek oldular, koronavirüs yasaklarına rağmen meydanları doldurdular. İşsizliğe, yoksulluğa, yok sayılmaya, baskılara karşı öfkelerini dile...
  • İstanbul/Maltepe Belediyesi işçileri; DİSK/Genel-İş İstanbul Anadolu Yakası 2 No’lu Şube ile CHP’li belediye yönetimi arasında sürdürülen toplu iş sözleşmesi (TİS) görüşmelerinde anlaşma sağlanamaması üzerine greve başladı. Belediyenin farklı...
  • Geçim sıkıntısının biz işçilerin üzerine üzerine geldiği bir dönemden geçiyoruz. Gerçi rahat bir nefes aldığımız, gerek kendimizin, gerek ailemizin temel ihtiyaçlarını rahatça karşılayabildiğimiz bir zaman da neredeyse hiç yaşamadık. Şu kısacık...
  • Osmanlı İmparatorluğu döneminde 1903 yılında yapımına başlanan Bağdat Demiryolu projesinde işçiler taleplerini şirket yönetimine iletirler. Demiryolu işçileri taleplerinin karşılanmaması halinde greve çıkacaklarını belirtirler. 1903’ten bu yana 118...
  • Tezgâh başında,/ Kumaş dokur/ Demire can verir/ Hünerli ellerimiz./ Issız çöllerde kum,/ Dağ başında sahipsiz bir gölge değiliz.
  • Bozüyük, Türkiye’nin çeşitli illerinden göç alan, eski ve yeni kuşak işçilerin bir arada yaşadığı bir sanayi havzası. Vitra, Demirdöküm, Bien, Eti, Otosan ve daha pek çok fabrikanın bacası tütüyor burada. Anadolu’nun dört bir yanından özellikle...
  • Servisten indim, eve giderken bir taraftan da marketten alacaklarımı geçiriyordum aklımdan dalgın bir şekilde. Bu sırada arkadan biri “abla” diye seslendi. Döndüm baktım; 11-12 yaşlarında küçük bir kız çocuğu, çıplak ayaklarında eski püskü bir...
  • İzmir, İstanbul ve Bursa’da PTT’de taşeron şirketlerde çalışan ve sendikalaşma mücadelesinin başını çeken 15 işçi geçtiğimiz yıl 10 Ağustos’ta çeşitli bahanelerle işten atıldı. İşten atılan işçiler İzmir’de Bayraklı PTT merkezi önünde, İstanbul’da...
  • Hindistanlı tarım emekçileri aylardır Modi hükümetinin tarım yasalarına karşı mücadele ediyor. Çıkartılmak istenen tarım yasaları yüz milyonlarca çiftçiyi acımasız tarım tekellerinin insafına terk ediyor. Yoksulluğu daha da büyütecek düzenlemeler...
  • Karaman’da kurulu bulunan Döhler Gıda fabrikasında Tek Gıda-İş üyesi işçilerin sendikalaşma hakkı fabrika yönetimi tarafından yok sayılıyor. Tekgıda-İş, 2016 yılında çoğunluğu elde ederek fabrikayı sözleşmeye davet etti. Döhler yönetimi sendikal...

UİD-DER Aylık Bülteni