Buradasınız
Açgözlülüğü Açık Sözlülük Sanan Patronlar
Sancaktepe’den bir kadın işçi
![](https://uidder.org/sites/all/modules/lazyloader/image_placeholder.gif)
Merhaba emekçi arkadaşlarım,
Ben UİD-DER’li işçi bir anneyim. Tekstil işçisiyim ve mesleğimin 27. yılındayım. 11 yaşından beri çalışıyorum. İşçiliğin getirmiş olduğu birçok zorluğu yaşadım. Pek çok haksızlıkla karşılaştım ve karşı koydum. Bu sefer karşılaştığım durum ise beni derinden sarstı, öyle ki bir gün boyunca öfkemi kontrol etmekte epey zorlandım.
İlkokula giden küçük bir çocuğum var. Sizlerin de bildiği gibi işyerlerinde ve fabrikalarda uzun çalışma saatleri nedeniyle çocuklarımızla birebir ilgilenemiyoruz. Okuldan sonra çocuğumla ilgilenebilecek, güvenebileceğim, ücretsiz ve nitelikli bir kurum olmadığı için tam gün yerine yarım gün çalışmak zorundayım. Bir süredir işsizdim ve maddi olarak zorlanıyordum. Nihayet bir gün 20 kişilik bir tekstil atölyesinde yarım gün çalışabileceğim bir iş buldum. Üstelik işleri sıkışan patron daha görüşmeye gittiğim ilk gün işe başlamamı istemişti. Hem de bütün şartlarımı kabul ederek. Atölyede sabah 8.30’dan akşam 19.00’a kadar çalışılıyordu. Benim ilk şartım öğle saatine kadar çalıştıktan sonra paydos etmekti. Benim deneyimimdeki bir işçinin tekstil sektöründe ortalama ne kadar ücret aldığını biliyordum. Yarım gün çalışacak olmama itiraz etmemesi için ortalamadan daha düşük bir ücret talep ettim. Tekstilde çalışan arkadaşlar bilirler, maaşlar işe başladıktan sonra konuşulur. Patron seni bir hafta dener, ona göre ücretini söyler. Nitekim bu sefer de öyle oldu. İşveren bir haftanın ardından ücreti konuşabileceğimizi söyledi, ben de çaresiz kabul ettim. Bir haftanın sonunda performansımı beğendiğini ve benimle çalışmak istediğini söyledi. Yarım gün çalışmama karşılık aylık ücretimin 850 lira olmasında anlaştık. Evet, 27 yıllık bir tekstil işçisiydim ve alacağım ücret ancak bu kadar olacaktı. Giderlerimi hesapladığımda ancak faturalarımı ve ekmek almamı karşılayacak bir meblağ idi bu. Ama dedim ya, yarım gün çalışmamı kabul edecek işyeri bulmak çok zordu ve patronların gözünde bu miktar bile bir lütuftu!
Bu şekilde bir ay boyunca çalıştım. Bu arada patronun acil olan işlerini bitirmiştik. Siparişini yetiştirdiği için rahatlayan patronun beni ilk işe aldığında takındığı o mütevazı halinden eser kalmamıştı. Maaş günü beni yazıhanesine çağırdı ve anlaşmış olduğumuz 850 lira yerine 800 lira vermek istedi. Anlaştığımız miktarın bu olmadığını söyleyip itiraz ettiğimde ise şunları söyledi: “Sana karşı açık sözlü ve dürüst olacağım. Bu hafta içinde Antep’ten üç Suriyeli makineci getirtiyorum. Hem de onlar tam gün çalışma karşılığında 700 lira alacaklar. Şimdi ben sana yarım gün çalışman karşılığında onlara verdiğim tam gün ücretinden daha fazla versem onlara haksızlık etmiş olmaz mıyım?” Karşımda dürüst davrandığını iddia edip ikiyüzlüce, pişkin pişkin konuşan bu adam sonunda beni bu paraya çalıştıramayacağını ve eğer çalışmaya devam edersem bugüne kadar yarım günde çıkardığım işin artık iki mislini çıkarmam gerektiğini söylediğinde artık sabrım taşmıştı. Kendisine “benim yüksek ücret aldığımı ve diğerlerine haksızlık yaptığımı söylüyorsunuz. Peki, size göre ben hak yiyorsam siz mi adaletli davranıyorsunuz? Tam gün çalıştırdığınız bir işçiye 700 lira vererek hakkını mı vermiş oluyorsunuz? Bu mu sizin hak, adalet anlayışınız?” diye çıkıştığımda “iyi de, herkes bu paraya çalıştırıyor. Bir ben miyim sanki?” diyerek pişkinliğine devam etti. Yetmedi, eğer çalışmaya devam etmek istiyorsam beni ortacı olarak 500 lira maaşla çalıştırabileceğini söyledi. Öfkem daha da artmıştı. Artık sesimi yükselterek “savaşın, yıkımın içinden kaçarak buraya sığınmalarından faydalanarak, onları köle gibi çalıştırarak hangi haktan, adaletten söz ediyorsun? O insanları, üç kuruş paraya sömürerek, mağduriyetlerini ve çaresizliklerini kullanarak, emeklerini çalarak mı kalkınacaksın?” dedim ve işten ayrıldım.
Dostlar, o gün bütün gece üzüntü ve öfkeden uyuyamadım. Yeniden işsiz kaldığım için değil, en küçüğünden en büyüğüne bütün patronların büyük bir açgözlülükle emekçilerin mağduriyetlerini kullandığını gördüğüm için uyuyamadım. Ben çocuğunu bırakabileceği bir yer olmadığı için yarım gün çalışma karşılığında düşük ücretle çalışmayı kabul etmek zorunda kalan bir emekçi kadın olarak mağdur edilirken, Suriyeli işçi kardeşlerim ise savaştan kaçıp dil bilmedikleri bu ülkede her koşulda ve bizden de düşük ücretle çalışmayı kabul etmek zorunda kalarak mağdur ediliyorlar. Bu durumda benim suçu Suriyelilere atmam işin kolayına kaçmak olurdu. Çünkü sorun onlar değil, onların bu durumunu fırsata çeviren doymak bilmez patronlardır!
Kardeşler, daha ne kadar patronlar tarafından bu şekilde sömürülmeye, hayatımızdan ve sağlığımızdan ödün vererek çalışmaya razı geleceğiz? Dünyanın neresinde olursak olalım sorunlarımız ortaktır ve ancak örgütlü bir sınıf dayanışmasıyla mücadele yürütebiliriz. Bizler emeğin ve gücün tek sahibiyiz ama ne yazık ki bu gücümüzün farkında değiliz. Artık bu gücümüzün farkına varmalı, örgütlenip sınıfımızın bir araya gelmesini ve mücadele etmesini sağlamalıyız.
İntiharlar Artıyor
- Adres Doğru mu?
- Emekliler “AÇIZ” Diyor, Onları Kim Duyuyor?
- Geleceğimizi Kurmak İçin Birliğimizi Büyütelim
- “Asıl Haber Biziz Be Abla”
- Sağlık Çalışanlarına Sağlıksız Yemekler
- Sorunlar Mücadeleyle Çözülür
- İşyerinde “Paralı Eğitim!”
- Onların İnsafına Bırakmayalım!
- “Sana Ceza Veriyorum Tayfun!”
- Emekli Maaşı Ne Zaman Ödenecek?
- “Çalışanlarımıza Rapor Vermeyin!”
- “Kırtasiye Ürünleri İkinci Ele Düştü”
- Örgütlü Olmak ve Toplu İş Sözleşmeleri
- Alo 170: Yanlış Numara Çevirdiniz!
- Turgut Özal, Gökova Santrali ve Sonrası
- TÜİK Kimin Hizmetinde?
- Emekliler Sendika Kuramazmış!
- Sorumluluk Almadan Kazanım Elde Edemeyiz
- Topluma Fildişi Kulelerden Bakmak
- Mücadele Edenler Mutlaka Kazanır!
Son Eklenenler
- Yüzyıllar evvel yaşamış bir Alman filozof, şöyle demişti: “Sarayda yaşayan başka, kulübede yaşayan başka düşünür.” Bu sözler zenginlerle yoksulların dünyasının, düşünce ve hareket tarzlarının birbirinden çok farklı olduğunu anlatır. İnsanlar bu...
- Yeni eğitim yılı başlarken çocuklarımız heyecanlı. Bizlerse düşünceliyiz. Çocukların heveslenip istedikleri rengârenk çantalar, kalemler, defterler ne yazık ki el yakıyor. Daha çocuklarımız okul çantalarını sırtlarına takamadan, bizim sırtımıza okul...
- Bir grup UİD-DER’li işçi olarak Tuzla Kimyacılar Sanayi Sitesindeki MKB Rondo grevini ziyaret ettik. Duymayan işçi kardeşlerimize MKB Rondo grevini duyurmak, grev yerine dayanışmaya davet etmek için bu mektubu yazmak istedik. Grevci işçiler bizi...
- 6 Eylül 2014’te İstanbul Mecidiyeköy’de Torunlar Center inşaatında meydana gelen işçi katliamının üzerinden tam 10 yıl geçti. Asansörün otuz ikinci kattan yere çakılması sonucu 10 işçi feci şekilde can vermişti. İşçiler asansörün bozuk olduğunu...
- İktidarın her türlü desteğini arkasına almanın rahatlığı ve pervasızlığı içindeki sermaye sınıfı insanların üzerine ateş açarak katledecek kadar gemi azıya almış durumda. Bugün doğasını savunduğu için Reşit Kibar’ı katleden, İliç’te işçileri toprak...
- İstatistikler, rakamlar, raporlar Türkiye tarihinin en büyük yoksullaşma dalgasının yaşandığını gösteriyor. Yoksullaşmayı iliklerinde hisseden, hayat pahalılığı, geçim derdi altında ezilen işçi ve emekçiler düze çıkmayı, sorunlarının çözülmesini...
- İşten atma saldırısına, sendika düşmanlığına, kötü çalışma koşullarına, düşük ücretlere karşı Bağımsız Maden-iş Sendikası öncülüğünde direnen Fernas Madencilik işçileri, 4 Eylülde maden önünde aileleriyle birlikte kitlesel bir eylem gerçekleştirdi....
- İsrail devletinin 7 Ekimden bu yana Filistin halkına yönelik sürdürdüğü katliam dünyanın dört bir yanında işçi ve emekçiler tarafından protesto ediliyor, meydanlarda barış talebi yankılanıyor. İşçi ve emekçiler İsrail devletine, savaşı körükleyen...
- Sevgili işçi kardeşlerim, ben de ustalarımızın söylediklerini yani umutlu olmak ve umut tohumları ekmek gerektiğini her daim aklımda tutarım. Bu mektupta sizlerle paylaşacağım hikâye şimdi 23 yaşında olan 2 çocuk annesi genç bir kadının hikâyesi. Bu...
- Fabrikadaki işçi arkadaşlarımızla kimi zaman dışarıda bir araya gelip sohbet ediyoruz. Birlikte bir iş yapmak, buluşmalar, geziler organize etmek bizleri keyiflendiriyor. Fabrikanın stresinden biraz uzaklaşıp birlikte bir şeyler yapmak bizlere iyi...
- Merhaba dostlar. Ben daha önce Mersin Liman işçisiydim. Limanda çalıştığım dönemde zor koşullarda çalışıp haksızlığa uğrayan işçiler olarak bir araya geldik ve sendikalı olduk. Evet, haksızlığa karşı anayasal hakkımızı kullanarak sendikalı olduk ama...
- 1 Eylül Dünya Barış Gününde Türkiye’de onlarca kentte yapılan eylemlerde İsrail devletinin Filistin halkına uyguladığı soykırım ve emperyalist devletlerin İsrail’e verdiği destek protesto edildi. Yapılan açıklamalarda emperyalist savaşın alevlerinin...
- Bugün 1 Eylül, bugün Dünya Barış Günü… Bugün sadece Türkiye’de veya yaşadığımız coğrafyada değil, dünyanın dört bucağında ezilenlerin yüreği barış özlemiyle atıyor. Emekçiler, ölümlerin son bulduğu, acı ve gözyaşının dindiği, yaraların sarıldığı bir...