Buradasınız
Üniversiteliler Anlatıyor: Ne Yaşıyorlar, Ne Yapacaklar?
![](https://uidder.org/sites/all/modules/lazyloader/image_placeholder.gif)
Yıldız Teknik Üniversitesinden bir öğrenci: Kapitalist sistem öyle bir durumda ki nereden tutsak elde kalır. “Oku yoksa aç kalırsın” dedirtiyorlar ailelerimize ama zaten okusak bile yine aç ve işsiz kalıyoruz. “Normal” şartlarda bile biz işçi ve emekçi çocukları için bir yandan hayatta kalmak, bir yandan da okumak zaten zorken böylesi zorlu zamanlarda işler iyice zorlaşıyor. Bildiğiniz gibi korona virüsünün baş göstermesiyle okullar tatil edildi. Bizleri de memleketlerimize yolladılar, uzaktan eğitim ile derslere devam ediyoruz. Ediyoruz ama bunun olması için evimizde internetimiz ve bir de bilgisayarımızın olması gerekiyor. Bunlar da herkesin sahip olabildiği şeyler değil ne yazık ki. Hele ki tek gayesi evine ekmek götürmek olan işçi, emekçi çocuğu öğrenciler için internete ulaşmak neredeyse çölde vaha bulmak gibi bir şey.
Benim okulum da uzaktan eğitim vermeye başladı fakat kullanılan sistem çok yavaş olduğu için hocalar alternatif sistemlere yöneleceklerini söylediler. Bir gün bir arkadaşımız kullandığımız sistemin belli bir yerden sonra ücrete tabi olacağını ve ancak para verirsek kullanabileceğimizi söyleyince, hoca da “o zaman herkes üç beş bir şeyler atar ve dersleri öyle yaparız” dedi. Çözüm yine fakirin cebi! Zaten bu süreçte de hep öyle gitmiyor mu? Devletin başı sıkışır, çözüm fakirin cebi! Patron az kâr eder, çözüm fakirin cebi! Korona gelir fakirin cebi, korona gidecek yine fakirin cebi! Alacak bir şey kalmadı artık fakirden; bir paltosu kaldı yamalı, bir de cebi delik pantolonu…
Sağlık Bilimleri Üniversitesinden bir öğrenci: Ben Kredi ve Yurtlar Kurumu’nun yurdunda kalan bir öğrenciyim. Bu süreçte yurtta kalan öğrenciler olarak birçok sıkıntıyla karşı karşıya kaldık. Kaldığım yurttan apar topar çıkartıldık. Doğru düzgün bir açıklama bile yapılmadı, “boşaltmanız lazım, karantina yurdu burası artık” dendi o kadar. Birkaç gün içerisinde bilet alıp memleketlere dönmemiz istendi. Birçoğumuzun kısa süre içerisinde bilet alacak maddi durumu yoktu. Biletler oldukça pahalı satılıyordu ve bazılarımız memleketine gidemedi, zaten kısa süre içerisinde de şehirlerarası yolculuk yasaklandı.
Yurtlarda yediğimiz yemeklerden tutun da kaldığımız yere kadar sağlıksız koşullarda olduğumuz aşikâr fakat her ne hikmetse koronavirüs çıktıktan sonra birden sağlımızı düşünür oldular. Yurdu kısa zamanda boşaltmamız gerektiği ile ilgili anonslar yapılıp öğrencilerde panik hali yaratıldı. Bir de yabancı uyruklu öğrenciler var, tabi onların mağduriyeti bizimkinden daha fazla… Memleketlerine gitmeleri büyük sıkıntı oldu. Onlar okudukları şehirde bazı yurtlara yerleştirildiler. Yabancı uyruklu oldukları için yurttan dışarı çıkmaları da yasaklandı. İhtiyaç halinde izin alıp günde 1 saat dışarı çıkma hakları var.
Bizlerin ise yurt odalarında eşyaları kaldı, açıkta olan eşyalarımızın çöpe atıldığını öğrendik. İçeriye girip almamıza da izin verilmiyor. Yurtlar bu süreçte Gençlik ve Spor Bakanlığına bağlı olmayacakmış, Valiliğe bağlı olacakmış. Valilik de kesin bir şekilde yurtlara öğrenci giriş-çıkışını yasaklamış. Bundan dolayı da ihtiyacımız olan eşyalarımızı ve okul kitaplarımızın birçoğunu alamadık. Şimdi de internet üzerinden sınav yapılacağı ve derslerin internet üzerinden işleneceği söyleniyor fakat birçoğumuzun şartları buna uygun değil.
Piri Reis Üniversitesinden bir öğrenci: Merhaba, ben özel üniversitede okuyan bir öğrenciyim. Her anlamda çeşitli problemler yaşadığımız bu salgın döneminde eğitim sürecimizle ilgili sorunlarımızı paylaşmak istiyorum. Özellikle özel üniversitelerde yaşadığımız problemler bir hayli fazlayken salgın döneminde daha farklı bir boyuta ulaştı. Okulların kapatılmasıyla hepimizin bildiği gibi üniversitelerde de “uzaktan eğitim” sistemine geçildi. Genel tabloya baktığımızda uzaktan eğitim için gerekli şartların sağlanmadığını net bir şekilde görüyoruz.
Binlerce öğrenci örgün eğitim sürecinde zaten çok zor şartlarda okuyor. Okullarına devam ederken çalışmak zorunda olan, ihtiyaçlarını karşılamaya çalışan on binlerce genç var. Şimdi ise yetkililer “Öğrencilerimizi mağdur etmeyeceğiz” diye bas bas bağırıyorlar. Tabi ki bunlar içi boş sözlerdir. Uzaktan eğitim sistemine katılabilmek için bilgisayar, akıllı telefon, internet, tablet vb. gibi araçlara ihtiyaç var. Fakat bunlara sahip olmayan çok fazla öğrenci arkadaşımız var. Bu yüzden zaten yetersiz olan eğitimlerine devam edemiyorlar.
Bu koşulları özel üniversiteler için düşünelim bir de. Özel üniversitelerde zengin aile çocukları olduğu kadar emekçi ailelerin çocukları da var. Burslu okuyan, tek bir dersinden dahi kalmak istemeyen, ailesine yük olmak istemeyen gençler var. Fakat bizlere öyle seçenekler sunuyorlar ki bu duruma öfkelenmemek elde değil. Öğrenciler olarak eğitim yetersizliği ve gelecek kaygısıyla boğuşurken, bize sunulan çözümler asla bizim yararımıza olmuyor. Öğrencilerini müşteri olarak gören özel üniversitelerde yeterli seviyede eğitim alamıyoruz. Özellikle uzaktan eğitim sisteminde bu durum oldukça kötü. Bu bize ilerleyen süreçlerde çok fazla şeye mal olacak. Nitelikli eğitim alamadığımız için derslerimizi geçmekte zorlanacağız. Bu biz emekçi çocukları için bursların kesilmesi ve ailemizin cebinden çıkacak binlerce lira anlamına geliyor. Canını dişine takıp çalışan anne ve babalarımızın emekleri bir kez daha sömürülüyor. Hem yeterli eğitimi vermeyip hem de bizlerden çok daha fazla para talep ediyorlar. Salgın dönemi tabi ki işlerine geliyor. Biz işçi sınıfının gençleri için durum budur.
Yukarıda her birimizin de değindiği gibi çeşitli sorunlar yaşıyoruz bu süreçte. Uzaktan eğitim değil adeta uzaktan eziyet! Yüksek Öğretim Kurumu (YÖK) ise “eğer sorun yaşıyorsanız okulunuzu dondurun” diye bir “çözüm” sundu bizlere. Böylece aslında devletin ve onun kurumlarının bizlerin yararına çözümler sunmayacağı ve bizim aslında onların umurlarında bile olmadığımızı bir kez daha göstermiş oldular. Bize zorluk çıkartmaktan ve hayatı zehir etmekten başka bir işe yaramıyor bu sistem.
Onların ne yaptığı ortada peki biz ne yapacağız? Birlik olacağız, sınıfımızın saflarında mücadele edeceğiz! İhtiyacımız olan tek çözüm birliğimizdedir. Biz ancak birlik olursak, ancak o zaman tüm sorunları ve çıkışsızlıkları yok edebiliriz.
Slovenya’da Bisikletli Protesto
Covid-19 ile Normalleştirip Alıştırmak!
- Biz Yeni Bir Dünya Kuracağız!
- “İşçiye Verilen Değer” Bu mu Olmalı?
- Cep Telefonu, Okul Gezisi ve Hayatın Gerçekleri
- İyi ki UİD-DER’liyim…
- Zulme Karşı Çıkmanın Mutlaka Bir Yolu Vardır
- Bizi “Biz” Yapan Şarkılarımız…
- Nasırlı Ellerin Yumruğu Bugün!
- Kariyer Gelişim Masallarıyla Geleceği Çalınan Gençler
- Bir Şarkının İzinden: Bir Yere Gitmiyoruz!
- “Neyin Yoksa Ondan Sakın Vazgeçme Oğlum”
- Yarına Gidenler, Yarınlar İçin Mücadele Edenler
- “Yarın Ölmek Dün Ölmekten Daha Saçma”
- Okuyan Bir İşçi Soruyor
- Uyanmak İstiyoruz Güzel Bir Sabaha
- Koca Yusuf’tan Köroğlu’na, Onlardan Bize Kalan
- Mesleki Eğitim mi Kâr Hırsı mı?
- Greve Hazırlanırken Sohbetler
- Fırtınalar Yaratan Kelebekler!
- Sömürü Çarklarında Kaybolan Genç Yaşamlar
- MESEM: “Genç Eller” Üretiyor, Patronlar Sömürüyor!
- Gevrek “Susamlı Tavuk”
- Koronavirüs Sınıf Ayrımı Yapmıyor mu?
- Salgında İşçi Sağlığı Hiçe Sayılıyor!
- Patrondan Covid-19 Önlemleri
- Koronavirüsle Geçirdiğimiz 9 Ayın Bilançosu
- Maskeye Emanet Edilmiş İşçi Sağlığı ve İşten Atmaların Yeni Bahanesi Maske
- Patronlar Koronavirüsü Tepe Tepe Kullanırken Asıl Faturayı Biz İşçiler Ödüyoruz
- Şantiyede Sözde Korona Önlemleri
- Hayat Eve Sığar mı?
- İşçi Sınıfıdır Bizim Asıl Ailemiz
- Bakan’a mı İnanalım Yaşadıklarımıza mı?
- Adımız Koronalıya Çıktı!
- Metal İşçileri: “İşçinin Hakkı İşçiye!”
- Sözde Pandemi Önlemleri ve Küresel Açlık
- “Hijyene Dikkat Edin Ama Fazla Su, Sabun, Peçete Harcamayın”
- “Yeni Normal” Koşullarında Öğrencilerin Sınav Maratonu
- Gebzeli İşçiler Koronavirüsün İşçiler Üzerindeki Etkilerini Anlatıyor
- Gebzeli İşçiler Yeni Normali Değerlendiriyor
- Koronavirüsle Yaşamayı Öğrenmeli miyiz?
- Yağlı Ekmekleri Ballandı!
Son Eklenenler
- Manisa’nın Soma ilçesinde AKP Batman Milletvekili Ferhat Nasıroğlu’na ait olan Fernas Madencilik’te Bağımsız Maden-İş Sendikasında örgütlenen işçilerden altısı işten atıldı. Bunun üzerine işten atılan işçilerin işe iadesi, sendikal hakların...
- Yıllarca çalışarak emeklilik primlerini ödedikleri halde emeklilik hakları gasp edilen EYT’li emekçiler, ancak örgütlenip mücadele ederek, meydanlara çıkarak haklarını geri alabildiler. Ne var ki bu sefer de emekli maaşlarının sefalet maaşı olması...
- İzmir Kemalpaşa Belediyesi işçilerinin 5 Ağustostan bu yana devam eden direnişi kısmi kazanımla sonuçlandı. Hak-İş’e bağlı Öz Büro-İş Sendikasında örgütlü Sarar işçileri, Toplu İş Sözleşmesi görüşmelerinde ücret konusunda anlaşma sağlanamaması...
- Dünya işçi sınıfının, emekçilerin, gençlerin, emekçi kadınların sorunları her geçen gün derinleşiyor. Egemenler sömürüyü derinleştirmeye, iktidarları bâki kalsın diye yasaları değiştirmeye, baskıyı, adaletsizliği, emperyalist savaşları büyütmeye,...
- Zihnimde, yaşadığım mahalleden, kentten, ülkeden ve dünyadan milyarlarca yoksul insanın sesli, sessiz çığlıkları yankılanıyordu. Bunun nedeni Jack London’un “Uçurum İnsanları” adlı eseriydi. London, sömürü düzenini ve bu düzenin İngiltere’nin...
- CarrefourSA Esenyurt depo işçilerinin direnişi kazanımla sonuçlandı. İstanbul Arnavutköy’de Getir deposunda çalışan Dinçer Lojistik işçilerinin ücretlerine zam yapılması ve çalışma koşullarının iyileştirilmesi talebiyle 26 Ağustosta başlattıkları iş...
- Desan Tersanesinde kadrolu işçi Serkan Çiçek, 27 Ağustosta panoya kablo bağlarken akıma kapılarak hayatını kaybetti. DİSK’e bağlı Limter-İş Sendikası, Serkan Çiçek’in ölümünü ve tersanelerde alınmayan önlemler nedeniyle yaşanan tüm iş cinayetlerini...
- İşçi Dayanışması bültenin 195. sayısındaki “Kendimiz İçin Yürüdük” yazısı beni çok etkiledi. Yazıda emekçi kadınların daha iyi bir yaşam için mücadele etmesi gerektiği anlatılıyor. Bir de mücadele eden kadın işçilerin önüne çıkarılan engellere ve bu...
- Merhaba işçi kardeşlerim, sporun her çeşidinin insanın beden ve ruh sağlığı açısından ne denli önemli olduğu tartışmasızdır. Ancak günümüzde her türlü spor dalı kapitalist endüstrinin bacasız fabrikası gibi. Futbol aracılığıyla sömürücü düzeninin...
- Patronların düşük ücret ve ağır çalışma koşulları dayatması karşısında sendikal örgütlenme yolunu seçen işçilerin sayısı her geçen gün artıyor. İşçilerin kölelik koşullarına sessiz kalmasını isteyen, işçi düşmanı siyasi iktidarın desteğini arkasına...
- Manisa’nın Soma ilçesinde Fernas Madencilikte çalışan maden işçileri sendikaya üye oldukları için işten atıldı. Madenciler ücret düşüklüğü ve çalışma koşullarının iyileştirilmesi için Bağımsız Maden-İş Sendikasına üye olmuşlardı. İşten atılan...
- Paris’te tekstil işçiliği yapan Eugène Pottier, bundan 154 yıl önce bir şiir yazdı. Sömürünün, sınıfların, savaşların olmadığı bir dünya için mücadele eden Pottier’in yazdığı şiir, bir başka işçi olan Pierre De Geyter tarafından 18 yıl sonra...
- Tekgıda-İş Sendikasında örgütlenen Polonez işçileri patronun işten atma saldırısıyla karşılaşmış ve bunun üzerine İstanbul Çatalca’da bulunan fabrika önünde direnişe geçmişlerdi. UİD-DER Kadın Komitesi, direnişlerini 37 gündür coşku ve kararlılıkla...