Navigation

Buradasınız

İşçiler İçin Tek Çıkar Yol Örgütlü Mücadele

Birkaç gün önce UİD-DER sitesinde “Şaşaalı Restoranların Mutfakları ve Göçmen İşçiler” adlı bir yazı çıkmıştı. İşsiz kaldığı dönemde Tuzla’dan bir kadın işçi, çalıştığı restorandaki Özbek bir kadın emekçi ile yaşadıklarını, çalışma koşullarını ve mağduriyetlerini bizimle paylaşmıştı. Gülbahar ablanın hayattan tek istediği bir iş ve kazandığı parayla memlekette aldığı evin borcunu ödemek, çoluğunun çocuğunun başını sokacakları bir damı olmasıydı. Yoksulluk onu binlerce kilometre uzakta dilini bilmediği başka bir memlekete savurmuş. Başını sokacak bir eve sahip olmak ve karnını doyurmak milyonlarca işçinin tek isteği. Bu uğurda yok olup giden ömürlerden sadece bir tanesi Gülbahar ablanın hikâyesi.

Ben de benzer konulu bir yazı okumuştum, ömrünün yarısı yurtdışında çalışmakla geçmiş ve orada tanık olduklarını anlatan bir garsonun anılarıydı. Bu garson anılarına, “çok pahalı işletmelerde çalışanların çok daha şanslı olduklarını düşünmeyin sakın” diyerek başlıyordu. Çalıştığı lokantanın sahibinin alkolik bir İrlandalı olduğunu, kendisi de dâhil olmak üzere çalışan göçmen işçilere sürekli tehditler savurduğunu ve küfrettiğini anlatıyordu. Bu ortama daha fazla dayanamayıp, patronla kavga edip içerde alacağı olduğu halde ücretinden vazgeçip işten çıkmakla başlıyor hikâyesi.

Kapitalizmin anavatanı olan İngiltere’de geçen hikâyesine şöyle devam ediyor: “Benim koşullarımda, yarı yasal yarı kaçak çalışan çok insan vardı. Tahmin edilebileceği gibi bu insanların tamamına yakını az gelişmiş ülkelerdendi. Yanlış bilmiyorsam rutin bazı kontroller dışında devlet, ihbar olmadan kaçak işçi avına çıkmıyordu. Yakaladığında da sınır dışı ediyordu. Bir gün yakınlarımdan birinin paraya çok ihtiyacı vardı. Dönerciye ‘iş arıyorum işçi alıyor musun’ diye sorunca dönerci ‘şu an için almıyorum’ demişti. Bu yakınım dönercinin yanında çalışan göçmen işçiyi ihbar etti. Onu götürürlerse ben onun yerine girerim diye hesap etmişti.” Ne vahim ve ne acı, değil mi?

Bu garson kardeşimiz daha sonra oradaki meşhur bir Türk lokantasında çalışmaya başlar, fakat “gariban garibana bunu nasıl yapar” dedirtecek cinsten şeyler yaşar. “Menecır” demek oralarda garsonların, şefin deneyimlisi demek, yani takım elbise giyeni. Gün içinde biriken bahşişi bu menecırların kendi aralarında paylaştıklarını, bunun da zoruna gittiğini anlatıyor: “Zengin bir Türk ailesinin evinde düzenlenecek kokteyl için bizi görevlendirdiler, üç arkadaş eve gittik. İşimizi bitirip evden çıkarken ev sahibi elime bir zarf sıkıştırdı. Zarfın içinde 450 sterlin olduğunu gördüm. Nerdeyse bir aylık maaşlarımız ve bunu normalde götürüp ellerimle şefe teslim etmem gerekiyor. Ben öyle yapmadım tabii ki, bunu mutfakta çalışan arkadaşlarımızla eşit bir şekilde paylaştık. Paylaştığımız arkadaşlardan birisi bunu kalkıp şefe yetiştirmiş. Şef ‘bu seferlik böyle olsun ama bir daha böyle bir şey olduğunda bahşişi kendisine getirmesini bu işin kuralının olduğunu’ hatırlatmış.” Devamla, büyük hayallerle İngiltere’ye kaçak gelmiş İzmirli bir abisini anlatıyor: “Dil bilmediği için mutfakta bulaşıkçı olarak işe başlıyor. Gündüz dil öğrenmek için okula gidiyor, gece de restoranda bulaşık yıkıyor. Fakat o kadar saat bulaşık yıkamaya dayanamadığı için her fırsatta yardım ediyoruz, iş bitince onun çıkarması gereken çöpleri biz çıkarıyorduk. Yorgunluktan ağladığını hatırlıyorum adamcağızın. Tabii abimizin talihsizliği ancak mutfakta iş bulabilmesiydi ki dil öğrenmek için hiç ideal bir yer değil. Mutfak çalışanı olmak hakikaten çok zor ve ağırdır. Hele ki yoğun akşamlarda cehenneme dönerdi. Dumandan göz gözü görmez, aşçı ve yamakları insanlıktan çıkardı. 3 ay dayanabildi ve büyük hayallerle geldiği İngiltere’den İzmir’e dönmek zorunda kaldı. Mutfak ve garibanlık deyince, ister istemez o son lokantadaki Abdullah’ı hatırladım şimdi. Abdullah, Diyarbakırlı pırıl pırıl bir adamdı ve ızgaracıydı. Haftanın yedi günü, sabahtan akşama dek çalışarak para biriktirmeye çalışıyordu. Birkaç yıl önce gelmiş ve mutfağa girmiş Abdullah tek kelime İngilizce bilmiyordu ve her gece aynı duraktan aynı saatte bindiği otobüsü kaçırınca evine nasıl gidileceğini bilmediği için, lokantaya dönmek zorunda kalmıştı. Garibanlık böyle bir şeydi.”

Anılar böyle uzayıp gidiyor arkadaşlar. Burada anlatılanlar bize hiç yabancı değil. Bunların benzerlerini veya daha fazlasını işyerlerinde yaşıyor veya tanık oluyoruz. Demek ki dünyanın neresine gidersek gidelim, patronlar işçileri kırmızı halılarla karşılamıyor. Düzen aynı, sömürü aynı, tek değişen ülkenin ismidir. Çoğu işçinin yurt dışı hayali vardır. Bir yolunu bulup kendimi dışarı atsam ben de kurtulurum ailemle birlikte diye düşünür. Gidenlerin hayalleri çoğu zaman İzmirli abi gibi hüsranla biter. Zaten ızgaracı Abdullah gibi yaşayarak orada tutunabilmenin insani açıdan ne farkı vardır? Çalışma koşullarının kötü olması, düşük ücretlere çalışmak ve işyerlerinde uğradığımız haksızlıklar yüzünden sırtımızı dönüp gitmek mi tek çare? Ya da yurt dışına çıkıp çalışınca mı çözülecek sorunlarımız? Tabii ki hayır, orada yaşananlar da ortada.

Kardeşler, var olan düzende dünyanın neresine kaçarsak kaçalım bizim için bir kurtuluş yok. Tek çaremiz bu düzenle yüzleşmek ve mücadele etmek. Kapitalist sistem bir sömürü düzenidir, ne krizi bitiyor ne de savaşı! Eğer biz işçiler bu sistemle mücadele etmezsek daha çok sömürüleceğiz, daha çok öleceğiz. Biz mücadeleden kaçtıkça kapitalist sistem daha azgınlaşacak, kudurmuş köpek gibi biz işçilere saldıracak. Kısacası kendi ellerimizle bizi bu hale getiren düzenin değirmenine su taşımayalım. Hangi ülkede yaşıyor olursa olsunlar, işçiler için tek çıkar yol örgütlü mücadeledir. Öfkemiz farklı partilere oy veren işçi kardeşlerimize olmamalı. Yahut başka ülkelerde yaşayan işçi ve emekçilere düşmanlık duymamalıyız. Asıl kızmamız ve düşmanlık duymamız gereken bu sömürü düzeni yani kapitalizmdir. Kaybedecek hiçbir şeyimiz yok zincirlerimizden başka, ama örgütlü mücadele ile kazanacağımız çok şey var.

27 Eylül 2018

UİD-DER Aylık Bülteni

Son Eklenenler

  • Tarih 11 Eylül 1980… Türkiye işçi sınıfı yıllardır ayakta. Ülkede adeta örgütlenme ve hak alma seferberliği var, işçiler, gençler, kadınlar mücadelenin en önünde. O gün 74 işyerinde grev var. 30 bin işçi grevde. İşçiler ücretlerinin yükseltilmesini...
  • 20 Eylülde 139 ülkeden milyonlarca insan hükümetleri iklim değişikliği konusunda harekete geçmeye zorlamak için “Küresel İklim Grevi” eylemleri düzenlendi. Dünya çapında yapılan eylem çağrısına birçok ülkede yüz binler karşılık verdi. Türkiye’de de...
  • Daha önceki toplumlardan farklı olarak, kapitalist toplumda ürün çeşitliliğinde ve üretim kapasitesinde sıçramalı bir gelişme görülmüştür. Bugünkü teknoloji ile 10 milyar insanı doyurmak mümkündür. Diyeceksiniz ki, “peki, neden her gün bir milyara...
  • Otomotiv devi General Motors, geçtiğimiz yıl Kasım ayında ABD ve Kanada’daki 5 fabrikasını kapatacağını ve 14 bin işçiyi işten çıkaracağını duyurmuştu. Bunun üzerine ABD Başkanı Trump hayal kırıklığına uğradığını belirtmiş, devletin şirkete...
  • 17 Ağustos 1999’da 7,4 şiddetinde yaşanan korkunç depremden sonra pek çok artçı sarsıntı yaşandı. Ama sadece artçı depremler değil artçı saldırılar da geldi. O gün hem bastığımız toprak korkunç şekilde sarsılıyor hem de emekçiler olarak geleceğimizi...
  • Türkiye İş Bankasının sanayi ve hizmet grubu iştiraklerinden Erişim Müşteri Hizmetleri A.Ş.’de çalışan işçiler Tez-Koop-İş Sendikasında örgütlendiler. Bunun üzerine yöneticiler işçilere dönük baskılarını arttırdılar. İşçilere yapılan baskı bir basın...
  • Gümüşhane’de 17 Temmuzda atık su borusunun kopması nedeniyle faaliyetleri durdurulan Yıldız Bakır Madencilik firmasında çalışan işçiler, biriken alacaklarının ödenmesi talebiyle eylem gerçekleştirdiler.
  • UİD-DER’li işçiler, işlerine sendikalı olarak geri dönmek için mücadele yürüten Cargill işçilerini direnişlerinin 517’inci gününde ziyaret etti. Sıcak bir selamlaşmanın ardından, UİD-DER’li işçilerin hazırlayıp götürdüğü yemeklerle, hep beraber...
  • TÜİK Haziran 2019 işsizlik rakamlarına göre Haziran ayı itibariyle işsizlik yüzde 13’e yükselirken, işsizlerin sayısı 4 milyon 233 bine çıktı. Gerçekte işsizlerin sayısı çok daha fazladır. Çünkü TÜİK, işsiz kalıp da bir ay içinde iş başvurusu...
  • Merhaba arkadaşlar, çalıştığım fabrikada her ay mutlaka maaşta kesinti oluyor. Bazı işçi arkadaşlarımız insan kaynaklarına maaşların neden kesildiğini sorduklarında şu cevabı alıyor: “Geç gelmişsindir ya da işe gelmediğin olmuştur, ondan dolayı...
  • Fransa’nın başkenti Paris’te işçiler emeklilik hakkına yönelik saldırıları grevlerle protesto ediyor. Genel İşçi Konfederasyonu (CGT) üyesi taşıma işçileri, “reform” adı altında emeklilik hakkının tırpanlanmasına karşı 13 Eylülde grev gerçekleştirdi...
  • DERİTEKS, 14 Eylülde VIP Tekstil önünde işten atmaları, artan baskıları protesto etmek için bir basın açıklaması yaptı. Basın açıklamasına TÜMTİS, Petrol-İş, Koop-İş, Türk Metal, Tekgıda-İş, Basın-İş sendikalarının temsilci ve yöneticilerinin yanı...
  • Her gün aydınlanan güne uyanıp, günlük hayat koşturmamıza başlıyoruz. İşe, okula giderken bir kısmımız yolu haber okuyarak, bir kısmımız da sosyal medyaya bakarak geçiriyor. Peki, hangi sabah bu haberlere ve gelişmelere bakarken bir cinayet veya...